|
42. Et hoc totum non propterea malum, quia transit. Sic enim et
versus in suo genere pulcher est, quamvis duae syllabae simul dici
nullo modo possint. Nec enim secunda enuntiatur, nisi prima
transierit; atque ita per ordinem pervenitur ad finem, ut cum sola
ultima sonat, non secum sonantibus superioribus,formam tamen et decus
metricum cum praeteritis contexta perficiat. Nec ideo tamen ars ipsa
qua versus fabricatur, sic tempori obnoxia est, ut pulchritudo ejus
per mensuras morarum digeratur: sed simul habet omnia, quibus efficit
versum non simul habentem omnia, sed posterioribus priora tollentem;
propterea tamen pulchrum, quia extrema vestigia illius pulchritudinis
ostentat, quam constanter atque incommutabiliter ars ipsa custodit.
43. Itaque, ut nonnulli perversi magis amant versum, quam artem
ipsam qua conficitur versus, quia plus se auribus quam intelligentiae
dediderunt: ita multi temporalia diligunt, conditricem vero ac
moderatricem temporum divinam providentiam non requirunt; atque in ipsa
dilectione temporalium nolunt transire quod amant, et tam sunt
absurdi, quam si quisquam in recitatione praeclari carminis unam
aliquam syllabam solam perpetuo vellet audire. Sed tales auditores
carminum non inveniuntur; talibus autem rerum aestimatoribus plena sunt
omnia; propterea quia nemo est, qui non facile non modo totum versum,
sed etiam totum carmen possit audire; totum autem ordinem saeculorum
sentire nullus hominum potest. Huc accedit quod carminis non sumus
partes, saeculorum vero partes damnatione facti sumus. Illud ergo
canitur sub judicio nostro, ista peraguntur de labore nostro. Nulli
autem victo ludi agonistici placent, sed tamen cum ejus dedecore decori
sunt: et haec enim quaedam imitatio veritatis est. Nec ob aliud a
talibus prohibemur spectaculis, nisi ne umbris rerum decepti, ab ipsis
rebus quarum illae umbrae sunt, aberremus. Ita universitatis hujus
conditio atque administratio, solis impiis animis damnatisque non
placet; sed etiam cum miseria earum , multis vel in terra
victricibus, vel in coelo sine periculo spectantibus placet: nihil
enim justum displicet justo.
|
|
