|
83. Quapropter, etiam in ista corporis voluptate invenimus unde
commoneamur eam contemnere; non quia malum est natura corporis, sed
quia in extremi boni dilectione turpiter volutatur, cui primis
inhaerere fruique concessum est. Cum trahitur auriga, et suae
temeritatis dat poenas, quidquid illud est quo utebatur, accusat: sed
imploret auxilium, jubeat Dominus rerum, obsistatur equis, alia jam
spectacula de illius praecipitatione facientibus, et nisi subveniatur
de morte facturis, restituatur in locum, super rotas collocetur,
habenarum jura reddantur, regat cautius obtemperantes, et edomitas
bestias; tunc sentiet quam bene currus, et tota illa junctio fabricata
sit, quae ruina ejus, et ipsum affligebat, et cursum decentissimae
moderationis amiserat: quia et huic corpori imbecillitatem peperit
animae male utentis aviditas in paradiso, usurpans vetitum cibum contra
medici disciplinam, qua sempiterna continetur salus.
84. Si ergo in ista ipsa visibilis carnis imbecillitate, ubi beata
vita esse non potest, invenitur admonitio beatae vitae propter speciem
de summo usque ad ima venientem; quanto magis in appetitione
nobilitatis et excellentiae, et in omni superbia vanaque pompa hujus
mundi? Quid enim aliud in ea homo appetit, nisi solus esse, si fieri
possit, cui cuncta subjecta sint, perversa scilicet imitatione
omnipotentis Dei? Quem si subditus imitaretur, secundum praecepta
ejus vivendo, per eum haberet subdita caetera, nec ad tantam
deformitatem veniret, ut bestiolam timeret, qui vult hominibus
imperare. Habet ergo et superbia quemdam appetitum unitatis et
omnipotentiae; sed in rerum temporalium principatu, quae omnia
transeunt tanquam umbra.
85. Invicti esse volumus, et recte; habet enim hoc animi nostri
natura post Deum a quo ad ejus imaginem factus est: sed ejus praecepta
erant servanda, quibus servatis nemo nos vinceret. Nunc vero, dum
ipsa cujus verbis turpiter consensimus, domatur dolore pariendi, et
nos in terra laboramus, et cum magno dedecore superamur ab omnibus quae
nos commovere ac perturbare potuerint. Itaque nolumus ab hominibus
vinci, et iram non possumus vincere. Qua turpitudine quid
exsecrabilius dici potest? Fatemur hominem hoc esse quod nos sumus,
qui tamen etsi habeat vitia, non est tamen ipse vitium. Quanto igitur
honestius homo nos vincit, quam vitium? Quis autem dubitet immane
vitium esse invidentiam, qua necesse est torqueatur et subjiciatur qui
non vult in rebus temporalibus vinci? Melius est ergo ut homo nos
vincat, quam invidentia vel quodlibet aliud vitium.
|
|
