|
93. Quem ergo delectat libertas, ab amore mutabilium rerum liber
esse appetat; et quem regnare delectat, uni omnium regnatori Deo
subditus haereat, plus eum diligendo quam seipsum. Et haec est
perfecta justitia, qua potius potiora, et minus minora diligimus.
Sapientem animam atque perfectam talem diligat, qualem illam videt;
stultam non talem, sed quia esse perfecta et sapiens potest: quia nec
seipsum debet stultum diligere. Nam qui se diligit stultum, non
proficiet ad sapientiam; nec fiet quisquis qualis cupit esse, nisi se
oderit qualis est. Sed donec ad sapientiam perfectionemque veniatur,
eo animo ferat stultitiam proximi, quo suam ferret, si stultus esset,
et amaret sapientiam. Quapropter si et ipsa superbia verae libertatis
et veri regni umbra est, etiam per ipsam nos commemorat divina
providentia quid significemus vitiosi, et quo debeamus redire
correcti.
|
|
