|
Visitationis gratia nepoti meo charissimo morienti extremum vale
dicturus, hesterna die processi: sed tactus dolore cordis
intrinsecus, non sine quantulacumque oculorum humectatione vix verbum
in aliquod tandem ora singultuosa resolvi, unde nec digna me, nec
digna se satis proferre potui. Si enim (quod omnium est) animus
dolore non minimo affectus verba attentaret, ipsa verborum attentatio
lacrymarum esset augmentatio. Parcebam itaque verbis, ut parcerem
lacrymis. Non consolatorias siquidem effundere lacrymas, effeminatum
est: porro nullas (cum gaudere cum gaudentibus, flere cum flentibus
jubeamur), et inobedientia et inhumanitas est. Et lacrymatus est
Jesus. Plorabo igitur, mi nepos dulcissime, ne sim inobediens et
inhumanus, sive non imitator mei Jesu: temperabo quoque a lacrymis,
ne nimis videar effeminatus.
|
|
