|
Mi charissime, recessurus a nobis (te etenim compellit dies
ultima), fidelis esto: sine fide enim non potes placere Deo; neque
enim infidelis Deo est acceptabilis. Sunt ergo de Deo multa credenda
ad salutem animae necessaria. Sacramentis igitur divinis fides plus
quam verborum argumentatio adhibenda est. Neque etenim singillatim de
Deo credenda per rationis argumenta possumus comprehendere, possumus
autem et debemus credere. Nam neque de Deo loquimur, quin a
nobismetipsis aliquantulum mente excedamus: ubi igitur est mentis
excessio, idonea est fidei successio. Mirabile ergo illud de
Trinitatis unitate, de unitatis deifica Trinitate sacramentum, magis
est credendum quam exponendum. Enimvero credatur sacrae Scripturae
testimoniis. Sunt et alia de Deo Filio quasi nobis propinqua et
contigua, et ex ipsa sui propinquitate et contiguitate nobis
familiaria, et ex ipsa familiaritate nobis delectabilia. Delectabile
quippe est homini et salutare morienti, loqui et satiari de humanitate
Christi. Quod enim Verbum caro factum est, et habitavit in nobis
(Joan. I, 14), hominis est; quod homo Deus factus est,
hominis est; utrumque igitur hoc ineffabile sacramentum hominis est.
Quoniam ergo infirmus hominis intellectus ex sui ipsius humanitate
ponderosa hebetatus, videns nunc per speculum in aenigmate (I Cor.
XIII, 12), Dei non potest divinitatem, ut dignum est
comprehendere; ad illam quae sua est, Christi humanitatem oculum suum
intellectualem reflectat. In illa delectetur, ex illa quoque
satietur, ad ipsam faciem suam convertat, sicut de Ezechia dictum
est, Convertit Ezechias faciem suam cum lacrymis ad parietem (IV
Reg. XX, 2). Paries, Christi humanitas est. Unde ita
Salomon: En ipse stat post parietem nostrum (Cant. II, 9):
Divinitas ipsius videlicet ad nullum deflexa vel deflectenda peccatum,
sub carne nostra latitabat. Nam et in terris visus est, et cum
hominibus conversatus est (Baruch III, 38). Ad hunc revera
parietem Ezechias sub mortis articulo, quem ei propheta per spiritum
praedixerat, faciem convertit: et ita convaluit. Hac valetudinis
exspectatione tandem securus Jacob ita tripudiat: Vidi Dominum facie
divinitatis, in qua erat Deus, ad faciem humanitatis, quam erat
assumpturus; et sic salva facta est anima mea (Gen. XXXII,
30). Hujus incarnationis desiderio flagrabant omnes sancti: quippe
quibus erat manifestum, non aliter posse salvari genus humanum, nisi
per Filium Dei incarnatum. Non enim est in alio aliquo salus; nec
enim nomen est aliud sub coelo datum hominibus, in quo oporteat hominem
salvari (Act. IV, 12). Ad hunc igitur parietem nostrum,
mediatorem nostrum converte faciem tuam familiarius, quod tuum est
aggredere securius. Scit compati tuis infirmitatibus, qui factus est
tuae infirmitatis participando consocius. Praerogativam nostrae carnis
in coelos evexit superius, quia exaltatus est super coelos homo Deus.
Participatus est nostrae humanitatis, ut nos participaremur suae
divinitatis. Aude igitur, fili mi, de homine tuo Deo facere quoddam
participium; quia prior fecit Deus de homine tuo puro sibi
participium. Ex divinitate processit salvatio, ex humanitate
redemptio; utrumque tamen ex utroque. Sed quia meum est meum , quia
et ex me mihi quadam cogitatione et cognatione, et secreta quadam
affectione conglutino, quodam proprio jure consanguinitatis mihi
vindico: tutius et jucundius loquor ad meum Jesum, quam ad aliquem
sanctorum spirituum: plus debet mihi Christus, quam cuilibet
coelestium spirituum. Quod tu es, fieri dignatus est Deus: non
factus est quod est angelus, etsi sit magni consilii Angelus. Te
exaltavit super Angelos; tu etenim judicabis Angelos. Nollem habere
locum angeli, si possem habere locum debitum homini. Ad curiam Dei
sui, Dei tui praecessit Deus tuus, homo tuus, tunica tua, tunica
polymita, quam sibi decentissime coaptavit, indutus: ibi assiduus
interpellat pro nobis, non jam ab Angelis minoratus, imo gloria et
honore coronatus, et super opera manuum Dei constitutus (Psal.
VIII, 6). Quem igitur habes intercessorem, habes mediatorem,
constitue tibi propitium adjutorem. Et si Deus pro te, quis contra
te (Rom. VIII, 31)? Firmiter igitur et fideliter credenda
est Dei incarnatio, passio et resurrectio, et super coelos ascensio,
nec non et tui ipsius futura reformatio. Haec, fili mi, fides tua
habeat, perscrutetur et teneat cor tuum: nihil dulcius sapiat, os
tuum audacter confiteatur et concinat. Corde etenim creditur ad
justitiam, ore autem confessio fit ad salutem (Id. X, 10).
|
|
