|
Sed quid Deum, quid proximum sit diligere, praeterire minime ac
dissimulare debeo. Deum diligit, qui suis in omnibus mandatis
obtemperat. Deum diligit, qui leges ejus et praecepta custodit.
Deum diligit, qui ut ille sanctus est, et ipse se sanctificat: sicut
scriptum est, Sancti estote, quoniam et ego sanctus sum Dominus
Deus vester (Levit. XIX, 2). Deum diligit, qui et illud
prophetae dicentis implet eloquium, Qui diligitis Dominum, odite
malum (Psal. XCVI, 10). Deum diligit, qui non alia quam
coelestia cogitat et divina. Deus enim non nisi sanctitatis et
justitiae et pietatis amator est: et ille Deum diligit, quid non
aliud quam quod Deus amare videtur, operatur. Quid sit enim Deum
diligere, Domini et Salvatoris doctrina declarat, dicentis, Qui
audit verba mea, et facit ea, ille est qui diligit me (Joan.
XIV, 21). Si igitur ille Deum diligit, qui quod Deus
praecipit, facit; qui non facit, iste non diligit. Omnis vero qui
non diligit, odit. Unde clarum atque manifestum est, ab eis Deum
odiri, qui sua mandata non servant: de quibus per prophetam dixisse
puto, Nonne qui oderunt te, Domine, oderam, et super inimicos tuos
tabescebam? Perfecto odio oderam illos, inimici facti sunt mihi
(Psal. CXXXVIII, 21, 22). Odit propheta justus
peccatores, adulteros, et injustos, et Dei mandata spernentes;
sicut alio in loco dicit, Vidi praevaricantes pactum, et tabescebam.
Et iterum, Iniquos odio habui, et legem tuam dilexi (Psal.
CXVIII, 158, 113). Vide ergo quam justi, quam integri
esse debeamus et sancti: quibus praeterquam male conversari non licet,
sed nec male conversantes agnoscere. Hoc et beatus Apostolus
evidenter ostendit, qui nec panes cum peccatoribus frangi praecepit,
dicens: Si quis frater cognominatur inter vos fornicator, aut
avarus, aut idolis serviens, aut maledicus, aut ebriosus, aut
rapax, cum ejusmodi nec cibum sumere (I Cor. V, 11).
Sanctum esse populum suum Deus voluit, et ab omni contagione
injustitiae et iniquitatis alienum. Talem eum esse voluit, tam
justum, tam pium, tam purum, tam immaculatum, tam simplicem, ut
nihil quod in eo gentes redarguerint invenirent, sed quod
admirarentur, et dicerent: Beata gens cujus est Dominus Deus ejus,
populus quem elegit in haereditatem sibi (Psal. XXXII, 12).
Tales convenit esse Dei cultores et servos mansuetos, graves,
prudentes, pios, irreprehensibiles, intactos, immaculatos; ut
quisquis eos viderit, stupeat et admiretur, et dicat, Vere hi
homines Dei sunt, quorum talis est conversatio. Ita se homo Dei
exhibere debet et agere, ut nemo sit qui eum non velit videre, qui non
audire desideret; nemo non, cum viderit, Dei esse filium credat: ut
vere in eo propheticum illud impleatur, Fauces ejus dulcedinis, et
totus desiderium (Cant. V, 16). Nam si se talem exhibeat
christianus, si se talem exhibeat Dei servus, ut his qui daemoniis
idolisque deserviunt, conversando efficiatur aequalis: incipiet per
eum Deus blasphemari, et dici, O christianum Dei servum, cujus tam
mali actus, tam turpis opera , tam nequam est conversatio; cujus vita
tam impia, tam scelesta, tam luxuriosa, tam sordida. Et erit illius
prophetiae reus, Nomen enim Dei per vos blasphematur inter gentes
(Isai. LII, 5; Rom. II, 24). Sed vae illis per quos
nomen Domini fuerit blasphematum. Deus enim a nobis nihil magis
desiderat et requirit, quam ut per actus nostros nomen suum
magnificetur ab omnibus: sicut scriptum est, Sacrifica sacrificium
laudis (Psal. XLIX, 14). Hoc est enim sacrificium quod
Deus super omnes hostias quaerit et diligit, ut per justitiae nostrae
opera nomen suum ubique laudetur, et Deus verus esse servorum suorum
actu et opere comprobetur. Illi vero Deum diligunt, qui non aliud
quam unde nomen ejus glorificetur, exercent.
|
|
