|
Haec tibi, soror dilectissima, quid christianum agere conveniat,
prout potui, explicavi. Si ergo omnes generaliter qui Christiani
nuncupantur, esse tales oportet; nunc tuae prudentiae est aestimare,
qualem tu te viduam debeas exhibere, quam cunctis bene conversantibus
esse oportet exemplum. Tria autem esse viduarum genera non ignorare te
credo. Unum quod perfectissimum est, coelesti praemio destinatum:
quod, ritu illius de Evangelio viduae, Deo orationibus et jejuniis
die noctuque deservit (Luc. II, 37). Aliud vero, quod
filiorum curam habere dicitur et domus, non tanto dignum, nec tamen
peccatis obnoxium. Tertium autem genus est in epulis et deliciis,
quod aeternae morti servatur et poenae. Sicut scriptum est, Viduas
honora, quae verae viduae sunt. Istae sunt primae, quae dicuntur et
verae, et quae jubentur a tanto sacerdote, hoc est, a Timotheo
honorari. Secundae sunt, quibus jam haberi non jubetur honor, nec
tamen vita negatur: de quibus dicitur, Quae autem filios habent aut
nepotes, discant primum domum suam pie tractare, et parem gratiam
reddere parentibus. Illae vero tertiae sunt, de quibus scriptum est,
Vidua autem quae in deliciis est, vivens mortua est (I Tim. V,
3, 4, 6). Unde intelligi datur, non omnes viduas esse
aequales; nec eas Deo placere, quae corpore tantum viduae videntur
esse, non opere.
Qualis autem Christi vidua debeat esse, Apostolus dicit: Quae
autem vere vidua est, sperat in Domino, et instat orationibus die ac
nocte. Nec illud praeterire te volo, quod quando veras viduas
Apostolus nominat, esse demonstrat et falsas, hoc est, actu,
mente, conversatione, non corpore. Et alibi viduae verae et electae
actum conversationemque describit idem apostolus dicens, Vidua
eligatur quae fuerit in operibus bonis testimonium habens. Si filios
educavit, quod subintelligitur, Deo; si hospitio recepit, si
sanctorum pedes lavit, si tribulationem patientibus subministravit, si
omne opus bonum subsecuta est (Ibid. 5, 10). Hanc esse veram
viduam judicavit, cujus talia sunt opera. Illa vero quomodo se
Christi viduam dicit, quae nihil tale aliquando operata est? Sed
sunt aliquae divites, nobiles et potentes, quibus forsitan videtur
indignum, ut aut filios Deo, et non saeculo educent, aut hospitio
recipiant advenam, aut sanctorum pedes laboriosos, lutulentos et
horridos lavent, et delicatis et nitidis manibus tangant. Sed nec
dignae erunt tales in futuro tempore sanctorum esse consortes, quos ita
in praesenti spreverunt; nec partem habere poterunt cum Christo, quem
suscipere noluerunt, et cujus plantas suis contrectare manibus
horruerunt: quia Christum spernit, quicumque ejus famulos spernit;
sicut ipse dicit, Qui vos spernit, me spernit (Luc. X, 16).
Mariae, unde Christi pedes lavaret, lacrymae abundarunt: nostri
autem temporis feminis unde peregrinorum pedes lavent ipsa deficit
aqua. Tu ergo, sanctissima et prudentissima femina, ne velis imitari
hujusmodi, quae cum audenter malefecerint, benefacere erubescunt; et
confunduntur juste vivere, quae non sunt peccare confusae, et quae se
morti ultro obtulerunt, nec invitatae revertuntur ad vitam: quae
hominum magis risus subsannationes et fabulas quam Dei judicium
pertimescunt, et quibus charius est miseris hominibus placere quam
Christo. Sed esto talis, qualem te Dominus esse praecepit, qualem
Apostolus jubet exhiberi et Christi vidua, esto sancta, humilis et
quieta: misericordiae et justitiae opera indesinenter exerce. Et
quisque te in opprobrium habeat, quisque subsannet et irrideat: tu
tantum Deo placeas, et quae Christi sunt geras. Ante omnia
incessabiliter Domini tui meditare mandata, orationibus et Psalmis
instanter incumbe: ut si possibile est, nemo te aliquando nisi aut
legentem inveniat, aut orantem. Et cum fueris talis, nostri
memento, qui te tantum diligimus, ut quod praesentes praestare non
possumus, conferamus absentes.
|
|
