|
Nec in hoc nobis nomine tantum, quod christiani dicimur, blandiamur:
sed propter hoc etiam nos judicandos credamus, si nomen nobis frustra
vindicemus alienum. Aut si aliquis tam incredulus est, tam
infidelis, tam pertinax, tam obstinatus, tam audax, ut quae
quandoque ventura est, Dei judicis iram indignationemque non metuat,
vel humanam consuetudinem erubescat; et videat quam brutus, quam
insipiens ille, quam stultus ab ipsis etiam gentibus judicetur, cujus
tanta est vanitas tantaque dementia, ut sibi nomen adipiscatur
alienum. Quis enim tam vanus et miser est, qui advocatum, cum
litteras nesciat, audeat profiteri? Quis tam insanus et excors, ut
profiteatur militem, qui nesciat arma gestare? Nemo enim quodcumque
nomen sine causa sortitur. Sutor ut dicatur, necesse est ut
calceamenta conficiat: ut vocetur quis faber aut artifex, artis
peritia facit: ut negotians nuncupetur quis, carius quod vilius emerat
distrahit. Hujusmodi enim exemplis agnoscimus nullum sine actu nomen,
sed omne ex actu nomen. Tu ergo quomodo christianus diceris, in quo
nullus christiani actus? Christianus justitiae, bonitatis,
integritatis, patientiae, castitatis, prudentiae, humilitatis ,
humanitatis, innocentiae, pietatis est nomen: et tu illud tibi
quomodo defendis et vindicas, cui de tam plurimis rebus nec pauca
subsistunt? Christianus ille est, qui non nomine tantum, sed opere
est: ille qui Christum in omnibus imitatur et sequitur; qui sanctus,
innocens, incontaminatus, intactus est: cujus in pectore malitia non
habet locum, cujus in pectore sola pietas consistit et bonitas, qui
neminem novit nocere vel laedere, sed omnibus opem ferre. Christianus
ille est, qui exemplo Christi nec inimicos novit odire, sed magis
adversantibus sibi benefacere, et pro persecutoribus suis et hostibus
exorare. Nam et quisquis aliquem laedere aut nocere paratus est, ille
mentitur se esse christianum. Christianus est, qui potest justa voce
dicere, Neminem nocui hominum, juste vixi cum omnibus.
|
|
