|
Jam nunc personas quibus loqui debet, designemus. Felix illa quae
nec maritum admisit, nullum virorum videre volens, nec alloqui. Sed
quae nunc reclusarum hoc sequitur exemplum? Sufficiunt illis quae modo
sunt, si hanc corporalem castitatem conservent, si non onusto ventre
non extrahantur, si non fletus infamis partum ediderit. Quibus
perpetuum, ne cum viris loquantur, indicere non possumus silentium,
cum quibus honestius loqui possint, videamus. Ergo si fieri potest,
provideatur in magno monasterio vel ecclesia presbyter aliquis senex,
maturus moribus, cui raro, nisi de confessione et animae aedificatione
loquatur, a quo consilium accipiat in dubiis, in tribulationibus
consolationem. Verum quia inclusum membris malum illud, quod
timemus, plerumque suscitat, et emollit emortuam senectutem, nec ipsi
manum suam tangendam praebeat vel palpandam. Nulla vobis de macie
vultus, de exilitate brachiorum, de cutis asperitate sit cura.
|
|
