|
Itaque proinde in virginitatis suae custodiam totum animum tendat.
Cogitationes expendat, ut virtutis hujus perfectionem esuriens, famem
delicias putet, divitias paupertatem. In cibo, in potu, in somno,
in sermone semper timeat dispendium castitatis, ne si plus debito carni
reddiderit, vires praebeat adversario, et occulto nutriat hostem.
Sedens igitur ad mensam decorem pudicitiae mente revolvat, et ad ejus
perfectionem suspirans cibos fastidiat, potum exhorreat, etiam quod
sumendum necessitas judicaverit, aut ratio dictaverit, cum dolore aut
pudore, aliquando cum lacrymis sumat. Si ei sermo fuerit cum aliquo,
semper metuat aliquid audire, quod vel modicum serenitatem castitatis
obnubilet; deserendam se a gratia non dubitet, si vel unum verbum
contra honestatem proferat.
|
|
