|
Vidi hominem, qui cum poenitentia sua, vi consuetudinis oppressus,
continere non posset; tandem in se reversus supra modum erubuit: et
mox concaluit cor ejus intra eum, et in meditatione ejus exarsit
ignis. Deinde salubriter irascens sibi, invectione gravissima irruit
in se ipsum, et bellum indicens corpori, etiam ei quae necessaria
videbantur, ademit. Successit gravitas levitati, loquacitati
silentium. Nemo eum postea vidit jocantem, ridentem nemo conspexit,
nemo ex ore ejus otiosum sermonem audivit. Temporales consolationes,
et quidquid carni suave putabatur, ita contempsit et exhorruit, ut
nullam sibi requiem, nullam in cibo vel potu consolationem indulgere ei
pateretur. Cogitationum suarum ita sollicitus et scrupulosus erat, ut
in hoc solo nimius videretur. Ita demisso vultu oculisque dejectis
stabat, sedebat, ut timens et tremens divinis tribunalibus videretur
assistere. Talibus armis gloriosum retulit de tyranno triumphum. Nam
gravissimum stomachi incurrens incommodum post diuturnum languorem, cum
jam dormitionis ejus hora instaret; Sine, inquit, ecce Jesus
venit.
|
|
