|
Sed et domum illam non praeteribis, ubi per tegulas paralyticus ante
pedes ejus submittitur, ubi pietas et potestas obviaverunt sibi.
Fili, inquit, remittuntur tibi peccata tua (Matth. IX, 2).
O mira clementia! o indicibilis misericordia! Accepit felix
remissionem peccatorum, quam non praecesserat confessio, non meruerat
satisfactio, non exigebat contritio. Corporis salutem petebat, non
animae: et salutem recepit corporis et animae. Vere, Domine, vita
in voluntate tua. Si decreveris salvare nos, non est qui audeat
dicere, Cur ita facis? Pharisaee, a te quid murmuras? an oculus
tuus nequam est, quia ipse bonus est? Certe miseretur cui voluerit;
ploremus et oremus ut velit. Bonis etiam operibus pinguescat oratio,
augeatur devotio, dilectio excitetur. Leventur purae manus in
oratione, quas non sanguis immunditiae maculavit, tactus illicitus non
foedavit, non exasperavit avaritia. Levetur et cor sine ira et
disceptatione, quod tranquillitas sedavit, pax composuit, puritas
conscientiae animavit. Sed nihil horum paralyticus iste legitur
praemisisse, qui tamen legitur remissionem peccatorum meruisse. Haec
est ineffabilis ejus misericordiae virtus, cui sicut blasphemum est
derogare, ita et hoc sibi praesumere stultissimum. Potest cuicumque
vult hoc ipsum efficaciter dicere, quod dixit illi paralytico,
Dimittuntur tibi peccata tua. Sed quicumque sine suo labore, vel
contritione, vel confessione, vel etiam oratione sibi hoc dicendum
exspectat; nunquam ei remittentur peccata sua.
|
|
