|
Noli praeterea Magdalenae deserere comitatum: sed paratis
aromatibus, cum ea Domini tui sepulcrum visitare memento. O si quod
illa oculis, tu in spiritu cernere merearis, nunc super lapidem
revolutum ab ostio monumenti angelum residentem, nunc intra monumentum
unum ad caput, alium ad pedes resurrectionis gloriam praedicantes,
nunc ipsum Jesum Mariam flentem, et tristem tam dulci respicientem
oculo, tam suavi voce dicentem, Maria. Quid hac voce dulcius, quid
suavius, quid jucundius, Maria? Rumpuntur ad hanc vocem omnes
capitis cataractae, ab ipsis medullis eliciuntur lacrymae, singultus
atque suspiria ab imis trahuntur visceribus. Maria. O beata! quid
tibi pro meritis fuit, quid animi, cum ad hanc vocem te prosterneres,
et reddens vocem salutanti inclamares, Rabboni? Quo, rogo,
affectu, quo desiderio, mentisque ardore clamasti, Rabboni? Nam
plura dicere lacrymae prohibent, cum vocem occludat affectus, omnesque
animae corporisque sensus, nimius ardor absorbeat. Sed, o dulcis
Jesu, cur a sacratissimis ac desideratissimis pedibus tuis sic arces
amantem? O verbum durum! Noli, inquit, me tangere (Joan. XX,
16, 17). Utquid, Domine? Quare non tangam desiderata illa
vestigia tua pro me perforata clavis, perfusa sanguine? Non tangam,
non deosculabor? An inimicior es eo, quia gloriosior? Ecce, non
dimittam te, non recedam a te, non parcam lacrymis, pectus
singultibus suspiriisque rumpetur, nisi tangam. Et ille: Noli me
tangere. Noli timere; non aufertur tibi bonum hoc, sed differtur:
vade tamen, et nuntia fratribus meis quia surrexi. Currit cito volens
redire. Redit cum aliis mulieribus. Quibus Jesus occurrens blanda
salutatione, dejectas sic erigit, tristes consolatur. Adverte.
Tunc est datum, quod ante fuit dilatum. Accesserunt enim et
tenuerunt pedes ejus. Hic quamdiu potes, virgo, morare. Non has
delicias tuas somnus interpolet, nullus exterior tumultus impediat.
|
|
