|
Qui autem tanta suis praestat in praesenti, quanta illis servat in
futuro? Principium futurorum, et finis praesentium mors. Hanc cujus
natura non horret? cujus non expavescit affectus? Nam bestiae fuga,
latibulis, et aliis mille modis mortem cavent, et vitam tenent. Jam
nunc diligenter attende, quid tua tibi respondeat conscientia, quid
praesumat fides tua, quid spes promittat, quid exspectet affectus.
Si vita tua tibi oneri est, si mundus fastidio, si caro dolori;
profecto desiderio mors est tibi, quae jugum hujus oneris deponit,
tollit fastidium, corporeos dolores absumit. Hoc unum dico omnibus
mundi hujus praestare deliciis, honoribus atque divitiis, si ob
conscientiae serenitatem, fidei firmitatem, spei certitudinem, mortem
non timeas. Quod ille maxime poterit experiri, qui aliquo tempore sub
hac servitute suspirans, in liberioris conscientiae auras evasit.
Haec sunt futurae beatitudinis tuae primitiae salutares, ut morte
superveniente naturalem horrorem fides superet, spes temperet,
conscientia secura repellat.
|
|
