CAPUT LXXV. Ex sota Dei gratia salvandis accensemur.

Sta nunc in medio, nesciens quibus te judicis sententia deputabit. O dura exspectatio! Timor et tremor venerunt super me, et contexerunt me tenebrae (Psal. LIV, 6). Si me sinistris sociaverit, non causabor injustum: si dextris adscripserit, gratiae ejus hoc, non meis meritis est imputandum. Vere, Domine, vita in voluntate tua. Vides ergo quantum in amore ejus tuus extendi debeat animus, qui cum juste posset in impios prolatam, in te quoque retorquere sententiam, justis te maluit ac salvandis inserere. Jam te puta sanctae illi societati conjunctam vocis illius audire decretum: Venite, benedicti Patris mei, percipite regnum, quod vobis paratum est ab origine mundi. Miseris audientibus verbum durum, plenum irae et furoris: Discedite a me, maledicti, in ignem aeternum. Tunc ibunt hi in supplicium aeternum; justi autem in vitam aeternam (Matth. XXV, 34, 41, 46). O dura separatio! o miserabilis conditio!