|
Primum diem spiritualem astruis esse creaturam, et quomodo habuit
vespere et mane (Ibid., 5)?
RESP.
Omnis creatura antequam tempore suo fieret, in ipso Dei Verbo prius
erat ab Angelis cognoscenda, et sic suo tempore facienda. Quapropter
ipsa creaturae cognitio in semetipsa vespera, in Deo erat mane: quia
plus videtur ipsa creatura in Deo, quam in se ipsa videatur.
Creatura plus scilicet videtur in arte qua facta est, quam ipsa in se
ipsa quae facta est. Propterea enim ait evangelista Joannes, Quod
factum est, in ipso vita erat (Joan. I, 3, 4). Omnia ergo
quae facta sunt, et vitam non habent, in ipso Verbo Dei vita sunt,
in se ipsis vita non sunt. Coelum, terra, lapis, vitam non habent,
et tamen in Deo vita sunt. Vivunt igitur in Deo sine initio, atque
incommutabiliter omnes rationes creaturarum. Ac per hoc plus videntur
ab Angelis sanctis in Verbo Dei ubi sunt vita, quam in se ipsis;
quia scientia Angelorum in comparatione Dei quodam modo vesperascit.
Sic ergo in cognitione spirituum, dies primus; in cognitione
firmamenti, secundus; in cognitione discretionis terrae ac maris,
tertius; in cognitione solis ac lunae et stellarum, quartus; in
cognitione reptilium et volatilium, quintus; in cognitione jumentorum
et ferarum vel hominis, sextus. Neque enim diei unius, quem
intelligimus naturam spiritualium creaturarum, id est, angelicarum,
sexies facta cognitio, sex dies fecit, propter senarii numeri
perfectionem. Sed de numeri senarii perfectione aliquid tibi ex
Scripturis sanctis colligam. Libens adesto, et te totum ad audiendum
praepara. Unum in numeris dividi non potest: ab ipso enim surgit
omnis numerus. Ergo duo dividi possunt: sed pars eorum unum est.
Igitur divisio duorum in bis unum est: divisio trium in ter unum est.
Quid autem aliud hic numerus ostendit, nisi Trinitatem quae Deus
est? quae quamvis tres sint personae, unum creduntur in unitate
naturae. Quaternarius duas partes habet: nam quarta ejus, unum;
media ejus, duo. Unum videlicet et duo tria sunt. Ecce partes
suas; nec ultra excrescit, nec completur; et ideo imperfectus est
numerus. Quinarius non habet nisi unum, quod est quinta ejus.
Senarius ergo numerus perfectus est, quia partibus suis completur:
habet enim unum, quod est sexta pars ejus; duo, quae sunt tertia;
tria, quae sunt media. Unum ergo, duo, et tria, sex faciunt.
Ideoque propter hujus numeri perfectionem, sex diebus operatus est
Deus omnem creaturam. Tres ergo hae partes senarii numeri demonstrant
nobis Trinitatem Deum, in trinitate numeri, mensurae, et ponderis,
fecisse omnem creaturam. Plurimum valere senarii numeri perfectionem,
in Scripturis sanctis frequenter reperimus, praesertim in morte
Domini simpla, et in resurrectione ejus simpla, et in morte nostra
dupla, et in resurrectione nostra dupla . Mors itaque Domini nostri
Jesu Christi non fuit in anima, sed in carne sola. Mors vero nostra
non in carne solum, sed et in anima: in anima propter peccatum, in
carne propter poenam peccati. Ille vero quia peccatum non habuit, in
anima non est mortuus, nisi tantum in carne; et hoc propter
similitudinem carnis peccati, quam de Adam traxerat. Igitur simpla
ejus mors profuit duplae nostrae, et simpla ejus resurrectio duplae
nostrae resurrectioni profuit. Est etenim mors carnis ejus et
resurrectio ejus, mors carnis nostrae et resurrectio ejus, et mors
animae nostrae et resurrectio ejus. Mors autem carnis ejus et
resurrectio ejus, duas mortes nostras et duas resurrectiones nostras
significat. Unde si addas ad unam mortem Domini et unam
resurrectionem ejus, quae duo faciunt, quatuor, hoc est, duas mortes
et duas resurrectiones nostras, sex fiunt. Ideoque simplum Domini
bis, et duplum nostrum bis, tria bis sunt; et tria bis secundum quod
supra diximus, partes sunt unde senarius numerus est. Nam et triginta
sex horae quibus Dominus fuit in inferno, huic simplo et duplo
congruunt. Duodecim ergo horae fuerunt diurnae, et viginti quatuor
nocturnae. Item viginti quatuor ad duplam mortem nostram concinunt,
et illae duodecim horae ad mortem Domini simplam. Revera enim et
nativitas ejus senarium numerum habet. Quadraginta enim et sex annis
aedificatum esse templum asserunt Judaei in Evangelio, quod
intelligitur de corpore Domini (Joan. II, 20, 21).
Quadraginta et sex anni pro diebus positi sunt. Quadraginta et sex
diebus dicunt infantem formari in utero, et subinde in diem
parturitionis augmentari. Quadragies sexies quippe seni, fiunt
ducenti septuaginta sex, qui faciunt menses novem et dies sex .
Computa ergo ab octavo calendas aprilis quando passus est Dominus
(nam et tunc etiam creditur fuisse conceptus), usque in diem octavum
calendas januarii, et reperies dies ducentos septuaginta sex, qui
constant per senarium numerum. Quid de illa muliere in Evangelio,
quam decem et octo annis curvaverat satanas, quam sanavit Dominus,
dicemus (Luc. XIII, 11-13)? quia et ipsi anni senarium
numerum habent. Ter enim seni octodecim sunt. Illa itaque mulier
intelligitur figurare genus humanum, quod sexta aetate saeculi a
captivitate diaboli Redemptor noster Dominus Jesus liberavit. Prima
aetas est ab Adam usque ad Noe. Secunda aetas est a Noe usque ad
Abraham. Tertia, ab Abraham usque ad David. Quarta, a David
usque ad transmigrationem Babylonis. Quinta, a transmigratione
Babylonis usque ad adventum Domini nostri Jesu Christi. Sexta quae
nunc agitur, donec Excelsus veniat ad judicium. Sexta igitur aetate
saeculi reformatur genus humanum ad imaginem Dei. Profecto enim anni
decem et octo, non solum sex aetates, sed etiam tria tempora evidenter
demonstrant: unum scilicet ante Legem, alterum sub Lege, tertium
sub gratia. Igitur et ipse annus senario numero continetur. Habet
enim dies trecentos sexaginta quinque. Sexies autem sexageni, sunt
trecenti sexaginta. Remanent profecto dies quinque et quadrans.
Quinque autem dies sexies, sunt mensis. Tamen etiamsi illum
quadrantem pro die ponas, a parte totum, sex faciunt. Ecce quantum
me Dominus adjuvit, de senarii numeri perfectione, etsi non quantum
volui, tamen quantum potui, reddidi rationem.
|
|
