|
Quomodo intelligendum est quod dicit Adam, Quamobrem relinquet homo
patrem et matrem, et adhaerebit uxori suae; et erunt duo in carne una
(Gen. II, 24)?
RESP.
Beatus apostolus Paulus hoc capitulum sibi ponens exposuit, dicens:
Sacramentum hoc magnum est, ego autem dico in Christo et Ecclesia
(Ephes. V, 32). Sed quomodo Christus reliquerit Patrem, cum
una substantia sit cum Patre? Aut ubi esse poterit Pater sine
Filio, cum de ipso Filio qui est sapientia, dicatur quod attingat a
fine usque ad finem fortiter, et disponat omnia suaviter (Sap.
VIII, 1)? Ergo si ibi est Filius ubi et Pater, non potest
esse Pater sine Filio, nec Filius sine Patre: quia scilicet sicut
inseparabiles sunt in natura, ita et inseparabiles in personis. Sic
enim ipse Filius de Patre dicit in Evangelio: Qui me misit, mecum
est (Joan. VIII, 29). Quomodo ergo dereliquit Patrem ut
adhaereret uxori suae, id est, Ecclesiae suae, nisi illo modo quo
Apostolus dicit: Qui cum in forma Dei esset, non rapinam arbitratus
est esse se aequalem Deo; sed semetipsum exinanivit, formam servi
accipiens (Philipp. II, 6, 7)? Ipsa ergo formae servilis
acceptio est exinanitio, et ipsa exinanitio quanquam non sit
divinitatis abolitio aut naturae amissio, tamen propter formam servi in
qua dignoscitur apparuisse, jure dicit Apostolus Patrem reliquisse.
Reliquit et matrem, scilicet Synagogam, Veteri Testamento
carnaliter inhaerentem; et adhaesit uxori suae, id est, Ecclesiae
suae sanctae, ut per pacem Novi Testamenti essent duo in carne una.
|
|
