|
Vitium quid, et quando culpa. Quotuplex et cujusque definitio.
Septem sunt vitia principalia, quae rationalem naturam inficiunt, et
ejus integritatem quasi quodam suae admixtionis fermento corrumpunt.
Vitium autem est corruptio naturalis affectus praeter ordinem, et
extra mensuram. Hoc vero cum per consensum recipitur, peccatum est;
sentire autem solum sine consensu, poena est et non culpa. Sane in
non regeneratis vitium omnino excusationem non habet, ubi etsi
consensus non sequitur, solum hoc damnationi debitum est, quod praeter
rationem movetur; propter quod ait Apostolus, Jam nihil damnationis
est his, qui sunt in Christo Jesu (Rom. VIII, 1). Primum
vitium est, superbia: secundum, invidia: tertium, ira: quartum,
acedia: quintum, avaritia: sextum, gula: septimum, luxuria.
Superbia est amor propriae excellentiae. Invidia est livor
felicitatis alienae. Ira est irrationabilis perturbatio mentis.
Acedia est fastidium interni boni. Avaritia est immoderata habendi
cupiditas. Gula est nimius edendi appetitus. Luxuria est immoderatum
desiderium explendae libidinis. Haec ergo sunt vitia septem, de
quibus universa rationalis animae corruptio manat: omne enim quod
integritatem corrumpit, vitium est. Sed est alia integritas, etc.
|
|
