|
1. [vers. 1, 2.] Haec est personae Domini tribuenda,
adjuncta Ecclesia, quae corpus ejus est.
2. Exaudi, Deus, justitiam meam, intende deprecationi meae.
Auribus percipe orationem meam, non in labiis dolosis: non ad te in
labiis dolosis procedentem. A vultu tuo judicium meum prodeat: ex
illuminatione notitiae tuae verum judicem; aut certe, non in labiis
dolosis a vulto tuo judicium meum prodeat, ut scilicet non proferam
judicans aliud quam in te intelligo. Oculi mei videant aequitatem:
cordis utique oculi.
3. [vers. 3.] Probasti cor meum et visitasti nocte: quia ipsum
cor meum visitatione tribulationis probatum est. Igne me examinasti,
et non est inventa in me iniquitas: non autem nox tantum, quia
perturbare assolet, sed etiam ignis quia urit, vocanda est ipsa
tribulatio, qua examinatus, justus inventus sum.
4. [vers. 4.] Ut non loquatur os meum opera hominum: ut aliud
non procedat ex ore meo, quam id quod pertinet ad gloriam et laudem
tuam; non ad opera hominum, quae faciunt praeter voluntatem tuam.
Propter verba labiorum tuorum: propter verba pacis tuae, vel
Prophetarum tuorum. Ego custodivi vias duras: ego custodivi vias
laboriosas mortalitatis humanae atque passionis.
5. [vers. 5.] Ad perficiendos gressus meos in semitis tuis: ut
perficeretur charitas Ecclesiae in itineribus angustis, quibus venitur
ad requiem tuam. Ut non moveantur vestigia mea: ut non moveantur
signa itineris mei, quae tanquam vestigia sacramentis et Scripturis
apostolicis impressa sunt, quae intueantur et observent qui me sequi
volunt; aut certe, ut etiam stabiliter in aeternitate permaneam,
postea quam peregi vias duras, et in angustiis semitarum tuarum gressus
perfeci.
6. [vers. 6.] Ego clamavi, quoniam exaudisti me, Deus: ego
libera et valida intentione preces ad te direxi; quoniam ut hanc habere
possem, exaudisti me infirmius orantem. Inclina aurem tuam mihi, et
exaudi verba mea: non deserat exauditio tua humilitatem meam.
7. [vers. 7.] Mirifica misericordias tuas: non vilescant
misericordiae tuae, ne minus amentur.
8. [vers. 8.] Qui salvos facis sperantes in te, a resistentibus
dexterae tuae: a resistentibus favori quo mihi faves. Custodi me,
Domine, ut pupillam oculi: quae apparet perparva et exigua; per eam
tamen dirigitur acies luminis quo lux et tenebrae dijudicantur, sicut
per Christi humanitatem divinitas judicii discernens inter justos et
peccatores. In tegmine alarum tuarum protege me: in munimento
charitatis et misericordiae tuae protege me A facie impiorum qui me
afflixerunt.
9. [vers. 9, 10.] Inimici mei animam meam circumdederunt,
adipem suum concluserunt: laetitia sua pingui cooperti sunt, postea
quam cupiditas eorum de scelere satiata est. Os eorum locutum est
superbiam: et propterea os eorum locutum est superbiam, dicendo:
Ave, rex Judaeorum (Matth. XXVII, 29), et caetera
talia.
10. [vers. 11.] Projicientes me nunc circumdederunt me:
projicientes me extra civitatem, nunc circumdederunt me in cruce.
Oculos suos statuerunt declinare in terram: intentionem cordis sui
statuerunt declinare in ista terrena; putantes magnum malum perpeti eum
qui occidebatur, et se nullum qui occidebant.
11. [vers. 12.] Susceperunt me sicut leo paratus ad praedam:
susceperunt me sicut ille adversarius circumiens, quaerens quem devoret
(I Petr. V, 8). Et sicut catulus leonis habitans in occultis.
Et sicut catulus ejus, populus cui dictum est: Vos ex patre diabolo
estis (Joan. VIII, 44), cogitans de insidiis quibus justum
circumveniret et perderet.
12. [vers. 13.] Exsurge, Domine, praeveni eos, et subverte
eos: exsurge, Domine, quem dormire arbitrantur et iniquitates
hominum non curare; ante excaecentur malitia sua, ut factum eorum
vindicta praeveniat, et ita subverte eos.
13. [vers. 14.] Erue animam meam ab impiis: erue animam meam
resuscitando me a morte, quae mihi ab impiis irrogata est. Frameam
tuam ab inimicis manus tuae: anima enim mea framea tua est, quam
assumpsit manus tua, id est, aeterna virtus tua, ut per ipsam regna
debellet iniquitatis et dividat justos ab impiis; hanc ergo erue ab
inimicis manus tuae, hoc est virtutis tuae, hoc est ab inimicis meis.
Domine, perdens de terra, dispertire eos in vita eorum: Domine,
perdens eos de terra quam inhabitant, dispertire eos per orbem terrarum
in ista vita, quam solam suam vitam putant qui aeternam desperant. Et
de absconditis tuis adimpletus est venter eorum: non solum autem ista
poena eos consequetur visibilis; sed etiam de peccatis, quae tanquam
tenebrae absconduntur a lumine veritatis tuae, adimpleta est memoria
eorum, ut obliviscantur Deum. Saturati sunt porcina: saturati sunt
immunditia, conculcantes margaritas sermonum Dei. Et reliquerunt
reliquias parvulis suis: clamantes, Peccatum hoc super nos et super
filios nostros (Matth. XXVII, 25).
14. [vers. 15.] Ego autem in tua justitia apparebo in
conspectu tuo: ego autem qui non apparui eis qui corde sordido et
tenebroso lucem sapientiae videre non possunt, in tua justitia apparebo
in conspectu tuo. Satiabor dum manifestabitur gloria tua: et eum illi
saturati sunt immunditia sua, ut me intelligere non possint, ego
satiabor dum manifestabitur gloria tua, in his qui me intelligunt.
Sane in illo versu ubi dictum est Saturati sunt porcina, nonnulla
exemplaria Saturati sunt filiis habent. Ex ambiguo enim graeco
interpretatio duplex evenit. Filios autem, opera intelligimus; et
sicut bona opera bonos filios, ita malos mala.
|
|
