|
1. [vers. 169.] Vocem nunc orantis audiamus: quoniam quis
oret novimus, et nos ipsos si reprobi non sumus, in membris hujus
orantis agnoscimus. Appropinquet oratio mea in conspectu tuo,
Domine: id est oratio mea, quae fit in conspectu tuo, appropinquet
tibi. Prope est enim Dominus his qui obtriverunt cor (Psal.
XXXIII, 19). Secundum eloquium tuum da mihi intellectum.
Promissum petit. Nam hoc ait, Secundum eloquium tuum; tanquam
diceret, secundum promissum tuum. Promisit enim hoc Dominus, ubi
ait, Intellectum dabo tibi (Psal. XXXI, 8).
2. [vers. 170.] Intret postulatio mea in conspectu tuo,
Domine; secundum eloquium tuum eripe me. Repetit quodammodo quod
petivit. Nam quod prius dixerat, Appropinquet oratio mea in
conspectu tuo, Domine; huic simile est quod ait posterius, Intret
postulatio mea in conspectu tuo, Domine; et quod prius, Secundum
eloquium tuum da mihi intellectum; huic congruit quod posterius,
Secundum eloquium tuum eripe me. Accipiendo quippe intellectum
eripitur, qui per seipsum non intelligendo decipitur.
3. [vers. 171.] Eructabunt, inquit, labia mea hymnum, cum
docueris me justificationes tuas. Novimus quemadmodum doceat eos Deus
qui sunt docibiles Deo. Omnis enim qui audivit a Patre et didicit,
venit ad eum qui justificat impium (Joan. VI, 45): ut non
solum memoria retinendo, verum etiam faciendo custodiat justificationes
Dei. Sic enim qui gloriatur, non in seipso, sed in Domino
gloriatur (I Cor. I, 31), hymnusque eructatur.
4. [vers. 172.] Sed jam quia didicit et laudavit doctorem
Deum, deinde vult docere. Pronuntiabit, inquit, lingua mea eloquia
tua, quia omnia mandata tua justitia . Cum haec se pronuntiaturum
dicit, utique minister fit verbi. Quamvis enim Deus doceat
intrinsecus; tamen fides ex auditu est: et quomodo audiunt sine
praedicante (Rom. X, 17, 14)? Neque enim quia Deus dat
incrementum (I Cor. III, 7), ideo non est plantandum et
rigandum.
5. [vers. 173, 174.] Scit autem quae pericula secutura
sint a contradicentibus et persequentibus, cum fuerit pronuntiator
eloquiorum Dei: propter quod adjunxit, Fiat manus tua, ut salvum me
faciat; quia mandata tua elegi. Ut non timerem, nec solum cor meum
teneret , sed lingua etiam pronuntiaret eloquia tua; mandata tua
elegi, timoremque amore compressi. Fiat ergo manus tua, ut salvum me
de manu facias aliena. Sic autem Deus salvos martyres fecit, cum eos
in anima non permisit occidi: nam secundum carnem vana salus hominis
(Psal. LIX, 13). Potest et sic accipi. Fiat manus tua, ut
manus Dei Christus intelligatur; juxta illud Isaiae, Et brachium
Domini cui revelatum est (Isai. LIII, 1)? Non enim erat
factus Unigenitus, cum per eum facta sint omnia (Joan. I, 3);
sed factus est ex semine David (Rom. I, 3), ut esset Jesus,
id est Salvator, qui jam erat Creator. Sed cum familiare sit
Scripturae, Fiat manus tua; et, Facta est manus Domini (Ezech.
I, 3, etc.): nescio utrum possit hic sensus in eis locis omnibus
obtineri. Sane ubi audimus quod sequitur, Concupivi salutare tuum,
Domine; etiam nolentibus omnibus inimicis, salutare Dei nobis
Christus occurrat: ipsum se concupisse justi antiqui veracissime
confitentur, ipsum concupivit Ecclesia venturum de visceribus matris,
ipsum concupiscit Ecclesia venturum a dextera Patris. Subjungitur
autem huic sententiae, Et lex tua meditatio mea est: quia lex
perhibet testimonium Christo.
6. [vers. 175.] Sed in hac fide, cum corde creditur ad
justitiam, ore autem confessio fit ad salutem (Rom. X, 10);
fremant gentes, populi meditentur inania (Psal. II, 1),
occidatur certe caro dum praedicat te: Vivet anima mea, et laudabit
te, et judicia tua adjuvabunt me. Judicia quippe illa sunt, quae
tempus erat ut inciperent a domo Domini (I Petr. IV, 17).
Sed adjuvabunt me, inquit. Et quis non videat quantum adjuverit
Ecclesiam sanguis Ecclesiae? quanta ex illa semente seges toto orbe
surrexerit?
7. [vers. 176.] Novissime prorsus aperit se, et quae persona
per totum Psalmum loquebatur, ostendit. Erravi, inquit, sicut ovis
perdita; quaere servum tuum, quia mandata tua non sum oblitus.
Nonnulli codices non habent quaere, sed vivifica. Una quippe syllaba
interest, qua inter se in graeco distant ZESON et ZETESON:
unde et ipsi codices graeci variant. Sed quodlibet horum sit, ovis
perdita quaeratur, ovis perdita vivificetur, propter quam pastor ejus
nonaginta novem dimisit in montibus, et eam quaerens (Matth.
XVIII, 12), Judaicis laceratus est vepribus. Sed adhuc
quaeritur, adhuc quaeratur, ex parte inventa adhuc quaeratur. Ex ea
namque parte, qua dicit iste, Mandata tua non sum oblitus, inventa
est; sed per eos qui mandata Dei eligunt, colligunt , diligunt,
adhuc quaeritur, et per sui pastoris sanguinem fusum atque dispersum,
in omnibus gentibus invenitur.
8. Ut potui, quantum a Domino adjutus sum, psalmum istum magnum
pertractavi et exposui. Quod profecto melius sapientiores doctioresque
fecerunt, sive facturi sunt; nec ideo tamen ei nostrum deesse debuit
ministerium, maxime id de me flagitantibus fratribus, quibus sum
debitor hujus officii. Quod autem de alphabeto hebraeo, ubi octoni
versus singulis subjacent litteris, atque ita Psalmus totus
contexitur, nihil dixi, non sit mirum, quoniam nihil quod ad istum
proprie pertineret inveni: non enim solus habet has litteras. Illud
sane sciant qui hoc in graeca et latina scriptura, quoniam non illic
servatum est, invenire non possunt, omnes octonos versus in hebraicis
codicibus ab ea quae illis praeponitur, littera incipere; sicut nobis
ab eis qui illas noverunt litteras, indicatum est. Quod multo
diligentius factum est, quam nostri vel latine vel punice, quos
abecedarios vocant psalmos, facere consueverunt. Non enim omnes
versus donec claudatur periodus, sed solos primos ab eadem littera
incipiunt, quam praeponunt.
|
|
