|
1. [vers. 1.] Psalmus ipsi David, de clarificatione et
resurrectione Domini, quae matutino primae sabbati facta est, qui jam
dies dominicus dicitur.
2. [vers. 2.] Domini est terra et plenitudo ejus, orbis
terrarum et universi qui habitant in ea : cum clarificatus Dominus
annuntiatur in fidem omnium gentium, et universus orbis terrarum fit
Ecclesia ejus. Ipse super maria fundavit eam: ipse firmissime
stabilivit eam super omnes fluctus saeculi hujus, ut ab ea
superarentur, nec nocerent ei. Et super flumina praeparavit eam:
flumina in mare fluunt, et cupidi homines labuntur in saeculum; etiam
istos superat Ecclesia quae devictis per Dei gratiam cupiditatibus
saecularibus ad recipiendam immortalitatem charitate parata est .
3. [vers. 3.] Quis ascendet in montem Domini? quis ascendet in
altissimam justitiam Domini? Aut quis stabit in loco sancto ejus?
aut quis permanebit in eo, quo ascendet, super maria fundato et super
flumina praeparato loco?
4. [vers. 4.] Innocens manibus et mundus corde: quis ergo illuc
ascendet, et permanebit ibi, nisi innocens in operibus, et mundus in
cogitationibus? Qui non accepit in vano animam suam: qui non in rebus
non permanentibus deputavit animam suam, sed eam immortalem sentiens,
aeternitatem stabilem atque incommutabilem desideravit. Et non juravit
proximo suo in dolo: et ideo sine dolo, sicut simplicia et non
fallentia sunt aeterna, ita se praebuit proximo suo.
5. [vers. 5.] Hic accipiet benedictionem a Domino, et
misericordiam a Deo salutari suo.
6. [vers. 6.] Haec est generatio quaerentium Dominum: sic enim
nascuntur qui quaerunt eum. Quaerentium faciem Dei Jacob : quaerunt
autem faciem Dei, qui posterius nato primatum dedit.
7. [vers. 7.] Tollite portas principes vestri : quicumque
principatum in hominibus quaeritis, auferte, ne impediant, aditus
quos vos statuistis cupiditatis et timoris. Et elevamini portae
aeternales: et elevamini aditus aeternae vitae, renuntiationis saeculo
et conversionis ad Deum. Et introibit rex gloriae: et introibit
rex, in quo sine superbia gloriemur; qui superatis portis
mortalitatis, et patefactis sibi coelestibus, implevit quod ait:
Gaudete, quoniam ego vici saeculum (Joan. XVI, 33).
8. [vers. 8.] Quis est iste rex gloriae? pavet admirans natura
mortalis, et quaerit, Quis est iste rex gloriae? Dominus fortis et
potens: quem tu infirmum et oppressum putasti. Dominus potens in
bello: contrecta cicatrices, et senties reparatas, et immortalitati
redditam infirmitatem humanam. Persoluta est quae debebatur terris,
ubi cum morte belligerata est, clarificatio Domini.
9. [vers. 9.] Tollite portas principes vestri: hinc jam
pergatur in coelum. Exclamet iterum prophetica tuba: Tollite
portas, etiam coelestes principes, quas habetis in animis hominum qui
adorant militiam coeli (IV Reg. XVII, 16). Et elevamini
portae aeternales: et elevamini portae aeternae justitiae, charitatis
et castitatis, per quas anima diligit unum verum Deum, et non
fornicatur sub multis qui appellantur dii. Et introibit rex gloriae:
et introibit rex gloriae, ut ad dexteram Patris interpellet pro nobis
(Rom. VIII, 34).
10. [vers. 10.] Quis est iste rex gloriae? quid et tu
princeps potestatis aeris hujus miraris, et quaeris, Quis est iste
rex gloriae? Dominus virtutum ipse est rex gloriae: et jam vivificato
corpore, supra te pergit ille tentatus; supra omnes Angelos tendit,
ab angelo praevaricatore ille tentatus. Nemo vestrum se objiciat atque
intercludat iter nostrum, ut tanquam Deus colatur a nobis: neque
principatus, neque angelus, neque virtus nos separat a charitate
Christi (Ibid., 39). Bonum est sperare in Domino, quam
sperare in principe (Psal. CXVII, 9): ut qui gloriatur, in
Domino glorietur (I Cor. I, 31). Sunt quidem istae in hujus
mundi ordinatione virtutes, sed Dominus virtutum ipse est rex
gloriae.
|
|
