|
1. [vers. 1.] Exsultate justi in Domino: exsultate justi, non
in vobis, non enim hoc tutum est; sed in Domino. Rectos decet
laudatio: ipsi laudant Dominum, qui se subdunt Domino; aliter enim
distorti et pravi sunt.
2. [vers. 2.] Confitemini Domino in cithara: confitemini
Domino, exhibentes ei corpora vestra hostiam vivam (Rom. XII,
1). In psalterio decachordo psallite ei: serviant membra vestra
dilectioni Dei et proximi, in quibus tria et septem praecepta
servantur.
3. [vers. 3.] Cantate ei canticum novum: cantate ei canticum
gratiae fidei. Bene cantate ei in jubilatione: bene cantate ei in
laetitia.
4. [vers. 4.] Quoniam rectus est sermo Domini: quoniam rectus
est sermo Domini, ad faciendos vos quod per vos fieri non potestis.
Et omnia opera ejus in fide: ne quisquam se meritis operum pervenisse
ad fidem putet, cum in ipsa fide sint omnia opera quae diligit Deus.
5. [vers. 5.] Diligit misericordiam et judicium: diligit enim
misericordiam, quam nunc praerogat; et judicium, quo id quod
praerogaverit exigit. Misericordia Domini plena est terra: per orbem
peccata dimittuntur hominibus in misericordia Domini.
6. [vers. 6.] Verbo Domini coeli firmati sunt: non enim a
seipsis, sed Verbo Domini justi firmati sunt. Et Spiritu oris ejus
omnis virtus eorum: et sancto ejus Spiritu omnis fides eorum.
7. [vers. 7.] Congregans sicut in utrem aquas maris: congregat
populos saeculi in confessionem mortificati peccati, ne per superbiam
libere defluant. Ponens in thesauris abyssos: et in eis occulta sua
servat ad divitias.
8. [vers. 8.] Timeat Dominum omnis terra: timeat omnis
peccator, ut peccare desinat. Ab ipso autem commoveantur: nec
terroribus hominum vel cujusquam creaturae, sed ab ipso commoveantur
omnes qui inhabitant orbem.
9. [vers. 9.] Quoniam ipse dixit, et facta sunt: non enim ea
quae timeant, alius aliquis fecit; sed ipse dixit, et facta sunt.
Ipse mandavit, et creata sunt: ipse mandavit Verbo suo, et creata
sunt.
10. [vers. 10.] Dominus dissipat consilia gentium: non ejus
regnum, sed sua quaerentium regna. Reprobat autem cogitationes
populorum: beatitudinem terrenam concupiscentium. Et reprobat
consilia principum: talibus populis dominari quaerentium.
11. [vers. 11.] Consilium vero Domini manet in aeternum:
consilium vero Domini, quo beatum non facit nisi subditum sibi, manet
in aeternum. Cogitationes cordis ejus in saecula saeculorum:
cogitationes sapientiae ejus non sunt mutabiles, sed manentes in
saeculum saeculi.
12. [vers. 12.] Beata gens cujus est Dominus Deus eorum:
una gens beata est, pertinens ad coelestem civitatem, quae sibi
Dominum nonnisi Deum suum elegit. Populus quem elegit Dominus in
haereditatem sibi: neque haec a seipsa, sed Dei munere electa est,
ut possidendo eam, incultam et miseram esse non sinat.
13. [vers. 13.] De coelo respexit Dominus, vidit omnes
filios hominum: de anima justa misericorditer vidit Dominus omnes qui
in novam vitam renasci volunt.
14. [vers. 14.] De praeparato habitaculo suo: de habitaculo
susceptionis humanae, quod praeparavit sibi. Rexpexit super omnes qui
inhabitant terram : misericorditer vidit omnes qui inhabitant carnem,
ut praesit illis in regendo eos.
15. [vers. 15.] Qui finxit singillatim corda eorum: qui
cordibus eorum dona propria spiritualiter tribuit, ut nec totum corpus
oculus, nec totum auditus (I Cor. XII, 17); sed alius sic,
alius autem sic incorporentur Christo. Qui intelligit omnia opera
eorum: apud illum intellecta sunt omnia opera eorum.
16. [vers. 16.] Non salvus fiet rex in multitudine virtutis:
non salvus fiet qui carnem suam regit, si in sua virtute multum
praesumpserit. Nec gigas salvus erit in multitudine virtutis suae:
nec quisquis militat contra consuetudinem concupiscentiae suae, vel
contra diabolum et angelos ejus, salvus erit, si se suae fortitudini
multum commiserit.
17. [vers. 17.] Mendax equus ad salutem: fallitur, quisquis
putat vel per homines inter homines acceptam se salutem adipisci, vel
impetu animositatis suae defendi a pernicie. In abundantia autem
virtutis suae non erit salvus .
18. [vers. 18.] Ecce oculi Domini super metuentes eum: quia
si salutem quaeris, ecce dilectio Domini super timentes eum.
Sperantes super misericordiam ejus: et sperantes non in virtute sua,
sed in misericordia ejus.
19. [vers. 19.] Ut eruat a morte animas eorum, et alat eos in
fame: ut det eis alimentum verbi et sempiternae veritatis, quod
amiserant dum praesumunt in viribus suis, et ideo nec ipsas vires
habent fame justitiae.
20. [vers. 20.] Anima nostra patiens erit Domino: ut autem
postea saginetur escis incorruptibilibus, interim dum hic est, anima
nostra patiens erit Domino. Quoniam adjutor et protector noster est:
adjutor noster est, dum conamur ad eum; et protector, dum resistimus
adversario.
21. [vers. 21.] Quia in ipso laetabitur cor nostrum: non enim
in nobis, ubi magna sine illo inopia est; sed in ipso laetabitur cor
nostrum. Et in nomine sancto ejus speravimus : et ideo speravimus
venturos nos ad Deum, quia nobis absentibus per fidem misit nomen
suum.
22. [vers. 22.] Fiat misericordia tua, Domine, super nos,
sicut speravimus in te: fiat misericordia tua, Domine, super nos;
spes enim non confundit, quia speravimus in te.
|
|
