|
Duae civitates post judicium in aeterna vel beatitudine vel miseria.
Post resurrectionem vero facto universo completoque judicio, suos
fines habebunt civitates duae, una scilicet Christi, altera diaboli;
una bonorum, altera malorum; utraque tamen et angelorum et hominum.
Istis voluntas, illis facultas non poterit ulla esse peccandi, vel
ulla conditio moriendi; istis in aeterna vita vere feliciterque
viventibus, illis infeliciter in aeterna morte sine moriendi potestate
durantibus, quoniam utrique sine fine. Sed in beatitudine isti alius
alio praestabilius, in miseria vero illi alius alio tolerabilius
permanebunt.
|
|
