|
31. De charitate quae cum fide ac spe adesse debet. Jam porro
charitas, quam duabus istis, id est, fide ac spe majorem dixit
Apostolus (I Cor. XIII, 13), quanto in quocumque major
est, tanto melior est in quo est. Cum enim quaeritur, utrum quisque
sit homo bonus, non quaeritur quid credat, aut speret, sed quid
amet. Nam qui recte amat, procul dubio recte credit et sperat: qui
vero non amat, inaniter credit, etiamsi sint vera quae credit;
inaniter sperat, etiamsi ad veram felicitatem doceantur pertinere quae
sperat: nisi et hoc credat ac speret, quod sibi petenti donari possit
ut amet. Quamvis enim sperare sine amore non possit, fieri tamen
potest ut id non amet, sine quo ad id quod sperat non potest
pervenire. Tanquam si speret vitam aeternam, (quam quis non amat
?) et non amet justitiam, sine qua nemo ad illam pervenit. Ipsa est
autem fides Christi, quam commendat Apostolus, quae per dilectionem
operatur (Galat. V, 6); et quod in dilectione nondum habet,
petit ut accipiat, quaerit ut inveniat, pulsat ut aperiatur ei
(Matth. VII, 7). Fides namque impetrat quod lex imperat.
Nam sine Dei dono, id est, sine Spiritu sancto, per quem
diffunditur charitas in cordibus nostris (Rom. V, 5), jubere lex
poterit, non juvare; et praevaricatorem insuper facere, qui de
ignorantia se excusare non possit. Regnat enim carnalis cupiditas,
ubi non est Dei charitas.
|
|
