|
Poenae peccatis irrogatae. Quae tamen natura in malis suis non potuit
amittere beatitudinis appetitum. Verum haec communia mala sunt et
hominum et angelorum pro sua malitia Domini justitia damnatorum. Sed
homo habet et poenam propriam, qua etiam corporis morte punitus est.
Mortis ei quippe supplicium Deus comminatus fuerat, si peccaret: sic
eum munerans libero arbitrio, ut tamen regeret imperio, terreret
exitio; atque in paradisi felicitate tanquam in umbra vitae, unde
justitia custodita in meliora conscenderet, collocavit (Gen. II,
17, 15).
|
|
