|
18. Refelluntur qui putabant fideles omnes, quantumlibet scelerate
vixissent, salvandos per ignem. Creduntur autem a quibusdam etiam ii
qui nomen Christi non relinquunt, et ejus lavacro in Ecclesia
baptizantur, nec ab ea ullo schismate vel haeresi praeciduntur, in
quantislibet sceleribus vivant, quae nec diluant poenitendo, nec
eleemosynis redimant, sed in eis usque ad hujus vitae ultimum diem
pertinacissime perseverent, salvi futuri per ignem; licet pro
magnitudine facinorum flagitiorumque diuturno, non tamen aeterno igne
puniri . Sed qui hoc credunt, et tamen catholici sunt, humana quadam
benevolentia mihi falli videntur: nam Scriptura divina aliud consulta
respondet. Librum autem de hac quaestione conscripsi, cujus titulus
est, de Fide et Operibus; ubi secundum Scripturas sanctas, quantum
Deo adjuvante potui, demonstravi, eam fidem salvos facere, quam
satis evidenter expressit Paulus apostolus, dicens: In Christo enim
Jesu neque circumcisio quidquam valet, neque praeputium, sed fides
quae per dilectionem operatur (Galat. V, 6). Si autem male et
non bene operatur, procul dubio, secundum apostolum Jacobum, mortua
est in semetipsa. Qui rursus ait: Si fidem dicat se quis habere,
opera autem non habeat, numquid poterit fides salvare eum (Jacobi
II, 17, 14)? Porro autem si homo sceleratus propter fidem
solam per ignem salvabitur, et sic est accipiendum quod ait beatus
Paulus, Ipse autem salvus erit, sic tamen quasi per ignem; poterit
ergo salvare sine operibus fides, et falsum erit quod dixit ejus
coapostolus Jacobus: falsum erit et illud quod idem ipse Paulus
dixit, Nolite, inquit, errare; neque fornicatores, neque idolis
servientes, neque adulteri, neque molles, neque masculorum
concubitores, neque fures, neque avari, neque ebriosi, neque
maledici, neque rapaces regnum Dei possidebunt (I Cor. VI, 9,
10). Si enim etiam in istis perseverantes criminibus, tamen
propter fidem Christi salvi erunt, quomodo in regno Dei non erunt?
|
|
