|
Locus Apostoli de salvandis per ignem ut intelligendus. Ignis quidam
in hac vita, per quem salvantur aedificantes ligna. Sed quia haec
apostolica manifestissima et apertissima testimonia falsa esse non
possunt; illud quod obscure dictum est de iis qui superaedificant super
fundamentum, quod est Christus, non aurum, argentum, lapides
pretiosos, sed ligna, fenum, stipulam (de his enim dictum est quod
per ignem salvi erunt, quoniam fundamenti merito non peribunt), sic
intelligendum est, ut his manifestis non inveniatur esse contrarium.
Ligna quippe et fenum et stipula non absurde accipi possunt rerum
saecularium, quamvis licite concessarum, tales cupiditates, ut amitti
sine animi dolore non possint. Cum autem iste dolor urit, si
Christus in corde fundamenti habet locum, id est, ut ei nihil
anteponatur, et malit homo qui tali dolore uritur, rebus quas ita
diligit magis carere quam Christo; per ignem fit salvus. Si autem
res hujusmodi temporales ac saeculares tempore tentationis maluerit
tenere quam Christum, eum in fundamento non habuit; quia haec priore
loco habuit, cum in aedificio prius non sit aliquid fundamento. Ignis
enim, de quo eo loco est locutus Apostolus, talis debet intelligi,
ut ambo per eum transeant; id est, et qui aedificat super hoc
fundamentum, aurum, argentum, lapides pretiosos, et qui aedificat
ligna, fenum et stipulam. Cum enim hoc dixisset, adjunxit:
Uniuscujusque opus quale sit, ignis probabit. Si cujus opus
permanserit, quod superaedificavit, mercedem accipiet. Si cujus opus
autem exustum fuerit, damnum patietur: ipse autem salvus erit, sic
tamen quasi per ignem (Id. III, 11-15). Non ergo unius
eorum, sed utriusque opus ignis probabit. Est quidam ignis tentatio
tribulationis, de quo aperte alio loco scriptum est: Vasa figuli
probat fornax, et homines justos tentatio tribulationis (Eccli.
XXVII, 6). Iste ignis in hac interim vita facit quod
Apostolus dixit, si accidat duobus fidelibus, uni scilicet cogitanti
quae Dei sunt, quomodo placeat Deo, hoc est, aedificanti super
Christum fundamentum , aurum argentum, lapides pretiosos; alteri
autem cogitanti ea quae sunt mundi, quomodo placeat uxori (I Cor.
VII, 32, 33), id est, aedificanti super idem fundamentum
ligna, fenum, stipulam: illius enim opus non exuritur, quia non ea
dilexit quorum amissione crucietur; exuritur autem hujus, quoniam sine
dolore non pereunt, quae cum amore possessa sunt. Sed quoniam
alterutra conditione proposita, eis potius carere mallet quam
Christo, nec timore amittendi talia deserit Christum, quamvis doleat
cum amittit, salvus est quidem, sic tamen quasi per ignem: quia urit
eum rerum dolor, quas dilexerat, amissarum; sed non subvertit neque
consumit fundamenti stabilitate atque incorruptione munitum.
|
|
