|
Eleemosynae genus maximum, parcere inimicis. Sed ea nihil est
majus, qua ex corde dimittimus, quod in nos quisque peccavit. Minus
enim magnum est erga eum esse benevolum, sive etiam beneficum, qui
tibi mali nihil fecerit: illud multo grandius et magnificentissimae
bonitatis est, ut tuum quoque inimicum diligas, et ei qui tibi malum
vult, et si potest facit, tu bonum semper velis, faciasque cum possis
, audiens dicentem Deum, Diligite inimicos vestros, bene facite eis
qui vos oderunt, et orate pro eis qui vos persequuntur (Matth. V,
44). Sed quoniam perfectorum sunt ista filiorum Dei, quo quidem
se debet omnis fidelis extendere, et humanum animum ad hunc affectum,
orando Deum, secumque agendo luctandoque perducere: tamen quia hoc
tam magnum bonum tantae multitudinis non est, quantam credimus
exaudiri, cum in oratione dicitur, Dimitte nobis debita nostra,
sicut et nos dimittimus debitoribus nostris; procul dubio verba
sponsionis hujus implentur, si homo qui nondum ita profecit, ut jam
diligat inimicum, tamen quando rogatur ab homine qui peccavit in eum,
ut ei dimittat, dimittit ex corde: quia etiam sibi roganti utique vult
dimitti, cum orat et dicit, Sicut et nos dimittimus debitoribus
nostris; id est, Sic dimitte debita nostra rogantibus nobis, sicut
et nos dimittimus rogantibus debitoribus nostris.
|
|
