|
Voluntas Dei salvare volentis an impediatur humana voluntate.
Quamobrem videndum est quemadmodum sit de Deo dictum, quia et hoc
verissime Apostolus dixit, Qui omnes homines vult salvos fieri (I
Tim. II, 4). Cum enim non omnes, sed multo plures non fiunt
salvi, videtur utique non fieri quod Deus vult fieri, humana scilicet
voluntate impediente voluntatem Dei. Quando enim quaeritur causa cur
non omnes salvi fiant, responderi solet quia hoc ipsi nolunt. Quod
quidem dici de parvulis non potest, quorum nondum est velle, seu
nolle. Nam quod infantili motu faciunt, si eorum voluntati
judicaretur esse tribuendum, quando baptizantur, cum resistunt quantum
possunt, etiam nolentes eos salvos fieri diceremus. Sed apertius
Dominus in Evangelio compellans impiam civitatem, Quoties, inquit,
volui colligere filios tuos sicut gallina pullos suos, et noluisti
(Matth. XXIII, 37)! tanquam Dei voluntas superata sit
hominum voluntate, et infirmissimis nolendo impedientibus non potuerit
facere potentissimus quod volebat. Et ubi est illa omnipotentia, qua
in coelo et in terra omnia quaecumque voluit, fecit; si colligere
filios Jerusalem voluit, et non fecit? An potius illa quidem filios
suos ab ipso colligi noluit, sed ea quoque nolente filios ejus collegit
ipse quos voluit? quia in coelo et in terra, non quaedam voluit et
fecit, quaedam vero voluit et non fecit; sed omnia quaecumque voluit,
fecit.
|
|
