|
Domino fratri unanimo et venerabili AUGUSTINO,
PAULINUS et THERASIA peccatores.
1. Charitas Christi quae urget nos, et absentes licet per unitatem
fidei alligat, ipsa fiduciam ad te scribendi pudore depulso
praestitit: teque per litteras tuas visceribus meis intimavit, quas et
de scholasticis facultatibus affluentes, et de coelestibus favis
dulces, ut animae meae medicas et altrices, in quinque libris interim
teneo, quos munere benedicti et venerabilis nobis episcopi nostri
Alypii, non pro nostra instructione tantum, sed etiam pro Ecclesiae
multarum urbium utilitate suscepimus. Hos igitur nunc libros lectioni
habeo; in his me oblecto; de his cibum capio, non illum qui perit,
sed qui operatur vitae aeternae substantiam per fidem nostram, qua
accorporamur in Christo Jesu Domino nostro: cum fides nostra, quae
visibilium negligens, invisibilibus inhiat, per charitatem omnia
secundum veritatem omnipotentis Dei credentem, litteris et exemplis
fidelium roboretur. O vere sal terrae, quo praecordia nostra ne
possint seculi vanescere errore, condiuntur! O lucerna digne supra
candelabrum Ecclesiae posita, quae late catholicis urbibus de
septiformi lychno pastum oleo laetitiae lumen effundens, densas licet
haereticorum caligines discutis, et lucem veritatis a confusione
tenebrarum splendore clarifici sermonis enubilas!
2. Vides, frater unanime, admirabilis in Christo Domino et
suscipiende, quam familiariter agnoverim te, quanto admirer stupore,
quam magno amore complectar, qui quotidie colloquio litterarum tuarum
fruor, et oris tui spiritu vescor. Os enim tuum fistulam aquae vivae
et venam fontis aeterni merito dixerim quia fons in te aquae salientis
in vitam aeternam Christus effectus est (Joan. IV, 14).
Cujus desiderio sitivit in te anima mea, et ubertate tui fluminis
inebriari terra mea concupivit. Ideoque cum hoc Pentateucho tuo
contra Manichaeos me satis armaveris, si qua in alios quoque hostes
catholicae fidei munimina comparasti (quia hostis noster, cui mille
nocendi artes, tam variis expugnandus est telis, quam oppugnat
insidiis), quaeso promere mihi de armamentario tuo, et conferre non
abnuas arma justitiae. Sum enim laboriosus, etiam nunc sub magno
onere peccator , veteranus in numero peccatorum, sed aeterno regi
novus in corpore tiro militiae. Sapientiam mundi miser hucusque
miratus sum, et per inutiles litteras reprobatamque prudentiam Deo
stultus et mutus fui. Postquam inveteravi inter inimicos meos, et
vanui in cogitationibus meis, levavi oculos meos in montes, ad
praecepta legis et gratiae dona suspiciens: unde mihi auxilium venit a
Domino, qui non secundum iniquitates retribuens, illuminavit caecum,
solvit compeditum, humiliavit erectum male, ut erigeret humiliatum
pie.
3. Sequor igitur, non aequis adhuc passibus, magna justorum
vestigia, si possim orationibus vestris apprehendere, in quo Dei
miserationibus apprehensus sum. Rege ergo parvulum in terra
reptantem, et tuis gressibus ingredi doce. Nolo enim me corporalis
ortus magis quam spiritualis exortus aetate consideres. Quippe aetas
mihi secundum carnem ea jam est, qua fuit ille ab Apostolis in porta
Speciosa, verbi potestate sanatus (Act. III, 7, et IV,
22). In natalibus autem animae, illius adhuc mihi tempus infantiae
est, quae intentatis Christo vulneribus immolata, digno sanguine agni
victimam praecucurrit, et dominicam auspicata est passionem. Atque
ideo ut infantem adhuc verbo Dei et spirituali aetate lactentem, educa
verbis tuis, uberibus fidei, sapientiae, charitatis inhiantem. Si
officium commune consideras, frater es; si maturitatem ingenii tui et
sensuum, pater mihi es, etsi forte sis aevo junior, quia te ad
maturitatem meriti et honorem seniorum provexit juvenem cana prudentia.
Fove igitur et corrobora me in sacris Litteris, et spiritualibus
studiis, tempore, ut dixi, recentem, et ob hoc post longa
discrimina, post multa naufragia, usu rudem, vixdum a fluctibus
seculi emergentem, tu qui jam solido littore constitutus, tuto excipe
sinu, ut in portu salutis, si dignum putas, pariter navigemus.
Interea me de periculis vitae istius et profundo peccatorum evadere
nitentem, orationibus tuis tanquam tabula sustine, ut de hoc mundo
quasi de naufragio nudus evadam.
4. Idcirco enim me levare sarcinis, et vestimentis onerantibus
exuere curavi, ut undosum hoc, quod inter nos et Deum peccatis
interlatrantibus separat, praesentis vitae salum, omni amictu carnis,
et cura diei sequentis, jubente et adjuvante Christo expeditus
enatem. Neque id me perfecisse glorior; quod etsi gloriari possem,
in Domino gloriarer, cujus est perficere, quod nobis adjacet velle:
sed concupiscit adhuc anima mea desiderare judicia Domini. Vide
quando assequatur effectu Dei voluntatem , qui adhuc ipsum desiderare
desiderat. Quod in me tamen est, dilexi decorem domus sanctae, et
quantum in me fuit, elegeram abjectus esse in domo Domini. Sed cui
placuit segregare me ab utero matris meae, et ab amicitia carnis et
sanguinis ad gratiam suam trahere, eidem placuit inopem me omnis boni
meriti, suscitare de terra et de lacu miseriarum, ac de luto faecis
educere, ut collocaret me cum principibus populi sui, et partem meam
in tua sorte poneret, ut te praestante meritis, officio sociatus
aequarer .
5. Praesumptione igitur non mea, sed placito et ordinatione
Domini, Fraternitatis tuae mihi foedus usurpans, tanto indignus
honore me dignor; quia te pro tua sanctitate certo scio, nam veritate
sapis, non alta sapere, sed humilibus congruere. Ideoque prompte et
intime recepturum spero charitatem humilitatis nostrae, quam quidem jam
recepisse te per beatissimum sacerdotem Alypium (quia dignatur)
patrem nostrum, confido. Is enim sine dubio de se tibi exemplum
praebuit nos ante notitiam et supra meritum diligendi, qui incognitos
sibi nos, et longinqua soli vel sali intercapedine disparatos, spiritu
verae dilectionis, qui ubique et penetrat et effunditur, et videre
diligendo potuit, et alloquendo pertingere. Hic nobis prima affectus
sui documenta, et charitatis tuae pignora in supradicto digno munere
librorum dedit. Et quanto studuit impendio, ut Sanctitatem tuam non
ipsius tantum verbis, sed plenius eloquentia et fide tua cognitam non
possemus amare mediocriter tantopere curasse eumdem credimus, ut nos
vicissim ipsius imitatione plurimum diligas. Gratia Dei tecum, ut
est, in aeternum maneat optamus, frater in Christo Domino unanime,
venerabilis, desiderantissime: totam domum, et omnem comitem, et
aemulatorem in Domino sanctitatis tuae, plurimo fraternitatis unanimae
salutamus affectu. Panem unum, quem unanimitatis indicio misimus
charitati tuae, rogamus accipiendo benedicas.
|
|
