|
NEBRIDIO AUGUSTINUS.
1. Mirum admodum est, quam mihi praeter spem evenerit, quod cum
requiro quibus epistolis tuis mihi respondendum remanserit, unam tantum
inveni quae me adhuc debitorem teneret, qua petis ut tanto nostro
otio, quantum esse arbitraris tecum, aut nobiscum cupis, indicemus
tibi quid in sensibilis atque intelligibilis naturae discernentia
profecerimus. Sed non arbitror occultum tibi esse, si falsis
opinionibus tanto quisque inseritur magis, quanto magis in eis
familiariusque volutatur, multo id facilius in rebus veris animo
accidere. Ita tamen paulatim ut per aetatem proficimus. Quippe cum
plurimum inter puerum et juvenem distet, nemo a pueritia quotidie
interrogatus se aliquando juvenem dicet.
2. Quod nolo in eam partem accipias, ut nos in his rebus quasi ad
quamdam mentis juventutem firmioris intelligentiae robore pervenisse
existimes. Pueri enim sumus, sed, ut dici assolet, forsitan belli,
et non mali . Nam plerumque perturbatos et sensibilium plagarum curis
refertos mentis oculos illa tibi notissima ratiuncula in respirationem
levat, mentem atque intelligentiam oculis et hoc vulgari aspectu esse
meliorem: quod non ita esset, nisi magis essent illa quae
intelligimus, quam ista quae cernimus. Cui ratiocinationi utrum nihil
valide inimicum sit, peto mecum consideres. Hac ego interim
recreatus, cum Deo in auxilium deprecato, et in ipsum, et in ea quae
verissime vera sunt attolli coepero, tanta nonnunquam rerum manentium
praesumptione compleor, ut mirer interdum illa mihi opus esse
ratiocinatione, ut haec esse credam, quae tanta insunt praesentia,
quanta sibi quisque sit praesens. Recole tu quoque; nam te fateor
hujus rei esse diligentiorem, ne quid forte nesciens rescriptis adhuc
debeam. Nam mihi non facit fidem tam multorum onerum, quae aliquando
numeraveram, tam repentina depositio: quamvis te accepisse litteras
meas non dubitem, quarum rescripta non habeo.
|
|
