|
Domino sinceriter dilectissimo et votis omnibus beatificando fratri et
consacerdoti PAULO , AUGUSTINUS, in Domino salutem.
1. Tam inexorabilem me non vocares, nisi etiam mendacem putares.
Quid enim aliud de animo meo credis, quando mihi talia scribis, nisi
me tenere adversus te naevum discordiae et odium detestandum: quasi in
re manifesta non caveam, ne aliis praedicans, ipse reprobus inveniar
(I Cor. IX, 27); aut ita velim ejicere stipulam de oculo
tuo, ut in meo trabem nutriam (Matth. VII, 4)? Non est quod
putas. Ecce iterum dico et testor Deum, quia si tu tibi ea velles
quae tibi ego volo, jam olim securus in Christo viveres, et in
nominis ejus gloria totam ejus Ecclesiam laetificares. Ecce jam
scripsi non tantum te esse fratrem meum, sed etiam collegam meum.
Neque enim fieri potest, ut non sit collega meus quilibet episcopus
Ecclesiae catholicae, qualiscumque sit, nullo ecclesiastico judicio
damnatus. Sed ut tibi non communicem, nulla causa est, nisi quia
tibi adulari non possum. Tibi enim maxime debeo, quia in Christo
Jesu per Evangelium ego te genui, salubrem mordacitatem charitatis
veraciter objurgando. Nec ita gaudeo multos in Ecclesiam catholicam
adjuvante Domino per te esse collectos, ut non debeam plangere plures
inde dispergi. Sic enim vulnerasti Ecclesiam Hipponensem, ut nisi
te Dominus omnibus curis et sarcinis saecularibus expeditum, ad veram
episcopalem vitam victumque revocaverit, tale vulnus sanari non
possit.
2. Cum autem tu magis magisque implicare te non cesses, ut etiam
rebus quibus renuntiasti, te post renuntiationem inserueris, quod nec
apud humanas ipsas leges ullo modo defendi potest; et in ea professione
vivere dicaris, cui frugalitas Ecclesiae tuae sufficere non possit:
utquid quaeris communionem meam, cum audire nunquam volueris
admonitionem meam? An ut quidquid facis mihi imputent homines, quorum
querelas sustinere non possum? Frustra autem suspicaris eos esse
obtrectatores tuos, qui tibi semper et in vita priore adversati sunt.
Non est ita; nec mirum quod multa te latent. Sed etiamsi hoc verum
esset, nihil in tuis moribus invenire debuerunt, quod recte
reprehenderent, et unde Ecclesiam blasphemarent. Adhuc me putas
fortasse ideo ista dicere, quia non accepi satisfactionem tuam. Imo
propterea dico, ne ipse non possim satis Deo facere de peccatis meis,
si haec tibi tacuero. Novi quia cor habes, sed et tardum securum
est, quando in coelo est; et acutum cor nihil est, quando in terra
est. Non est episcopatus artificium transigendae vitae fallacis.
Docebit te quod dico Dominus Deus, qui tibi interclusit omnes vias,
ad quas illo uti voluisti, ut dirigat te, si intelligas, in illam
viam, propter quam ambulandam tibi tam sancta sarcina imposita est.
|
|
