|
Domino eximio et merito praestantissimo, multumque in Christi
charitate honorando filio OLYMPIO, AUGUSTINUS, in
Domino salutem.
1. Quamvis mox ut audivimus te merito sublimatum, cum ipsa fama
nondum nobis certissima esset, nihil aliud de animo tuo credidimus erga
Ecclesiam Dei, cujus te veraciter filium esse gaudemus, quam quod
tuis litteris mox aperuisti; tamen etiam illis lectis, quibus ultro
dignatus es, etiamsi pigri et cunctantes essemus, exhortationem
benevolentissimam mittere ut instruente humilitate nostra, per
religiosam obedientiam tuam, Dominus, cujus munere talis es,
Ecclesiae suae jamjamque subveniat, majore fiducia tibi scribimus,
domine eximie et merito praestantissime, multumque in Christi
charitate honorande fili.
2. Et fratres quidem multi sancti collegae mei, graviter Ecclesia
perturbata profecti sunt pene fugientes ad gloriosissimum comitatum,
quos sive jam videris, sive litteras eorum ab urbe Roma opportunitatis
cujusquam occasione acceperis: ego tamen licet nullum consilium cum eis
communicare potuerim, non potui praetermittere per hunc fratrem et
compresbyterum meum, qui urgente necessitate pro salute civis sui,
etiam media hieme quomodocumque ad illas partes venire compulsus est,
et salutare et admonere charitatem tuam quam habes in Christo Jesu
Domino nostro, ut opus tuum bonum diligentissima acceleretur
instantia, quo noverint inimici Ecclesiae leges illas, quae de idolis
confringendis et haereticis corrigendis vivo Stilichone in Africam
missae sunt, ex voluntate Imperatoris piissimi et fidelissimi
constitutas; quo nesciente vel nolente factum sive dolose jactant,
sive libenter putant, atque hinc animos imperitorum turbulentissimos
reddunt, nobisque periculose ac vehementer infestos.
3. Hoc autem quod petendo vel suggerendo admoneo praestantiam tuam,
non dubito omnium per Africam collegarum meorum fieri voluntate;
arbitrorque quacumque primitus exorta occasione facillime posse ac
debere maturari, ut noverint, sicut dixi, homines vani, quorum et
adversantium salutem requirimus, leges quae pro Christi Ecclesia
missae sunt, magis Theodosii filium quam Stilichonem curasse
mittendas. Propterea quippe memoratus presbyter harum perlator, cum
de regione sit Milevitana, ab episcopo suo venerabili fratre meo
Severo, qui tuam mecum sincerissimam Dilectionem multum salutat, per
Hipponem-Regium, ubi ego sum, transire jussus est; quia cum forte
simul essemus in magnis Ecclesiae tribulationibus et perturbationibus,
quaerebamus occasionem scribendi ad Eximietatem tuam, et non
inveniebamus. Jam quidem unam epistolam miseram in negotio sancti
fratris et collegae mei Bonifacii episcopi Cataquensis; sed nondum ad
nos pervenerant graviora, quae nos vehementius agitarent: quibus
comprimendis vel corrigendis quemadmodum meliore secundum Christi viam
consilio succurratur, commodius episcopi qui propterea navigaverunt,
cum tanta benignitate tui cordis acturi sunt, qui potuerunt communi
consilio diligentius deliberatum aliquid ferre, quantum temporis
permittebat angustia. Illud tamen quo animum clementissimi et
religiosissimi principis erga Ecclesiam provincia noverit, nullo modo
esse differendum, sed etiam antequam episcopos qui profecti sunt,
videas, quamprimum tua praestantissima pro Christi membris in
tribulatione maxima constitutis vigilantia potuerit, accelerandum
suggero, peto, obsecro, flagito. Neque enim parvum in his malis
solatium Dominus obtulit, quod te voluit multo amplius posse quam
poteras, quando jam de tuis multis ac magnis operibus bonis
gaudebamus.
4. Multum sane de quorumdam, neque paucorum fide firma et stabili
gratulamur qui ex occasione legum ipsarum ad Christianam religionem vel
catholicam pacem conversi sunt; pro quorum salute sempiterna nos in hac
temporali etiam periclitari delectat. Propterea enim maxime ab
hominibus nimium dureque perversis, nunc inimicitiarum graviores
impetus sustinemus, quos nonnulli eorum nobiscum patientissime
sustinent: sed plurimum infirmitati metuimus, donec discant et valeant
adjuvante misericordissima gratia Domini, saeculum praesens et hominum
diem robore cordis valentiore contemnere. Commonitorium quod misi
fratribus episcopis, si, ut puto, nondum ibi sunt, ab Eximietate
tua illis tradatur, cum venerint. Tantam quippe tui sincerissimi
pectoris habemus fiduciam, ut, adjuvante Domino Deo nostro, non
solum impertitorem auxilii te velimus, verum etiam consilii
participem.
|
|
