|
[Ib. III, 19, 20.] Sequitur quaestio satis
necessaria: Si enim fides justificat, et priores sancti, qui apud
Deum justificati sunt, per ipsam justificati sunt, quid opus erat
Legem dari? Quam quaestionem tractandam sic intulit, interrogans,
et dicens, Quid ergo? Hucusque enim interrogatio est: deinde
infertur responsio, Lex transgressionis gratia proposita est, donec
veniret, inquit, semen cui promissum est, dispositum per Angelos in
manu Mediatoris. Mediator autem unius non est, Deus vero unus est
. Mediatorem Jesum Christum secundum hominem dici, ex illa ejusdem
apostoli sententia fit planius, cum ait: Unus enim Deus, unus et
mediator Dei et hominum homo Christus Jesus (I Tim. II, 5).
Mediator ergo inter Deum et Deum esse non posset, quia unus est
Deus: mediator autem unius non est, quia inter aliquos medius est.
Angeli porro, qui non lapsi sunt a conspectu Dei, mediatore non opus
habent, per quem reconcilientur. Item angeli qui nullo suadente
spontanea praevaricatione sic lapsi sunt, per mediatorem non
reconciliantur. Restat ergo ut qui mediatore superbo diabolo superbiam
persuadente dejectus est, mediatore humili Christo humilitatem
persuadente erigatur. Nam si Filius Dei in naturali aequalitate
Patris manere vellet, nec se exinaniret, formam servi accipiens
(Philipp. II, 7); non esset mediator Dei et hominum: quia
ipsa Trinitas unus Deus est, eadem in tribus, Patre et Filio et
Spiritu sancto, deitatis aeternitate et aequalitate constante. Sic
itaque unicus Filius Dei, mediator Dei et hominum factus est, cum
Verbum Dei Deus apud Deum, et majestatem suam usque ad humana
deposuit, et humilitatem humanam usque ad divina subvexit, ut mediator
esset inter Deum et homines homo per Deum ultra homines. Ipse est
enim speciosus forma prae filiis hominum, et unctus oleo exsultationis
prae participibus suis (Psal. XLIV, 33). Sanati sunt ergo
ab impietate superbiae, ut reconciliarentur Deo, quicumque homines
humilitatem Christi, et per revelationem antequam fieret, et per
Evangelium posteaquam facta est, credendo dilexerunt, diligendo
imitati sunt. Sed haec justitia fidei, quia non pro merito data est
hominibus, sed pro misericordia et gratia Dei, non erat popularis
antequam Deus homo inter homines nasceretur. Semen autem cui
promissum est, populum significat; non illos paucissimos qui
revelationibus eam futuram cernentes, quamvis per eamdem salvi
fierent, populum tamen salvum facere non poterant. Qui populus sane,
si per totum orbem consideretur (nam de toto orbe Ecclesiam Jerusalem
coelestem congregat ), pauci sunt, quia via angusta paucorum est: in
unum tamen congregati, quotquot existere potuerunt, ex quo Evangelium
praedicatur, et quotquot poterunt usque in finem saeculi per omnes
gentes, adjunctis sibi etiam illis, quamvis paucissimis, qui ex fide
Domini, fide prophetica , ante ambos adventus ejus salutem gratiae
perceperunt, implent sanctorum beatissimum civitatis sempiternae
statum. Superbienti ergo populo Lex posita est, ut quoniam gratiam
charitatis nisi humiliatus accipere non posset, et sine hac gratia
nullo modo praecepta Legis impleret, transgressione humiliaretur, ut
quaereret gratiam, nec se suis meritis salvum fieri, quod superbum
est, opinaretur; ut esset non in sua potestate et viribus justus, sed
in manu Mediatoris justificantis impium. Per Angelos autem
ministrata est omnis dispensatio Veteris Testamenti, agente in eis
Spiritu sancto, et ipso Verbo veritatis, nondum incarnato, sed
nunquam ab aliqua veridica administratione recedente. Quia per
Angelos disposita est illa dispensatio Legis, cum aliquando suam,
aliquando Dei personam, sicut Prophetarum etiam mos est, agerent;
perque illam Legem morbos ostendentem, non auferentem, etiam
praevaricationis crimine contrita est superbia: dispositum est per
Angelos semen in manu Mediatoris, ut ipse liberaret a peccatis, jam
per transgressionem Legis coactos confiteri opus sibi esse gratiam et
misericordiam Domini, ut sibi peccata dimitterentur, et in nova vita
per eum, qui pro se sanguinem fudisset, reconciliarentur Deo.
|
|
