|
[Ib. III, 21, 22.] In istis enim erat per
transgressionem Legis confringenda superbia, qui gloriantes de patre
Abraham, quasi naturalem se jactabant habere justitiam, et merita sua
in circumcisione caeteris gentibus tanto perniciosius, quanto
arrogantius praeferebant. Gentes autem facillime etiam sine hujusmodi
Legis transgressione humiliarentur. Homines enim nullam ex parentibus
originem justitiae se trahere praevidentes, simulacrorum etiam servos
invenit evangelica gratia. Non enim, sicut istis dici poterat non
fuisse illam justitiam parentum eorum in colendis idolis, quam esse
arbitrabantur, ita etiam Judaeis dici poterat falsam fuisse justitiam
patris Abraham. Itaque illis dicitur:
|
“Facite ergo fructum dignum
poenitentiae: et ne dixeritis vobis, Patrem habemus Abraham.
Potens est enim Deus de lapidibus istis suscitare filios Abraham”
|
|
(Matth. III, 8, 9). Istis autem dicitur:
|
“Propter quod
memores estis quia vos aliquando Gentes in carne, qui dicimini
praeputium ab ea quae dicitur circumcisio in carne manu facta, qui
eratis illo tempore sine Christo, alienati a societate Israel, et
peregrini testamentorum, promissionis spem non habentes, et sine Deo
in hoc mundo”
|
|
(Ephes. II, 11, 12).
Denique illic
infideles de oliva sua fracti, hic autem fideles de oleastro in olivam
illorum inserti esse monstrantur (Rom. XI, 17). Illorum ergo
erat de Legis transgressione atterenda superbia. Sicut ad Romanos
cum Scripturarum verbis peccata eorum exaggerasset, Scitis autem,
inquit, quoniam quaecumque Lex dicit, his qui in Lege sunt
loquitur, ut omne os obstruatur, et reus fiat omnis mundus Deo
(Id. III, 19): Judaei scilicet de transgressione Legis, et
Gentes de impietate sine Lege. Unde et iterum ait: Conclusit enim
Deus omnia in incredulitatem, ut omnibus misereatur (Id. XI,
32). Hoc et nunc dicit, refricans ipsam quaestionem - Lex ergo
adversus promissa Dei? Absit. Si enim data esset Lex quae posset
vivificare, omnino ex Lege esset justitia. Sed conclusit Scriptura
omnia sub peccato, ut promissio ex fide Jesu Christi daretur
credentibus. Non ergo Lex data est ut peccatum auferret, sed ut sub
peccato omnia concluderet. Lex enim ostendebat esse peccatum, quod
illi per consuetudinem caecati, possent putare justitiam: ut hoc modo
humiliati, cognoscerent non in sua manu esse salutem suam, sed in manu
Mediatoris. Maxime quippe humilitas revocat, unde nos dejecit
superbia. Et ipsa humilitas est accommodata percipiendae gratiae
Christi, qui singulare humilitatis exemplum est.
|
|
