|
[Ib. III, 23.] Nec quisquam hic tam imperite
dixerit: Cur ergo non profuit Judaeis, quod per Angelos Legem
ministrantes, in manu Mediatoris dispositi sunt? Profuit enim,
quantum dici non potest. Quae enim Gentium Ecclesiae venditarum
rerum suarum pretia ad pedes Apostolorum posuerunt, quod tot millia
hominum tam repente fecerunt (Act. IV, 34)? Nec turbae
infidelium considerandae sunt: omnis enim area multis partibus
ampliorem habet paleam, quam frumentum. Unde autem etiam illa ejusdem
apostoli verba ad Romanos, nisi de sanctificatione Judaeorum? Quid
ergo? numquid repulit Deus plebem suam? Absit. Nam et Ego
Israelita sum ex semine Abraham, de tribu Benjamin. Non repulit
Deus plebem suam, quam praescivit (Rom. XI, 1, 2). Cum
autem laudaret prae caeteris Ecclesiis Gentium Ecclesiam
Thessalonicensium, similes eos factos ait Ecclesiis Judaeae; quia
multa a contribulibus suis pro fide passi erant, quomodo et illi a
Judaeis (I Thess. II, 14). Hinc est et illud, quod paulo
ante commemoravi, quod ait ad Romanos: Si enim spiritualibus eorum
communicaverunt Gentes, debent et in carnalibus ministrare eis
(Rom. XV, 27). De ipsis ergo Judaeis etiam consequenter
dicit: Prius autem quam veniret fides, sub Lege custodiebamur,
conclusi in eam fidem, quae postea revelata est. Ut enim tam prope
invenirentur, et tam de proximo ad Deum venditis suis rebus
accederent, quod Dominus eis praecepit qui vellent esse perfecti
(Matth. XIX, 21), Lege ipsa factum est, sub qua
custodiebantur, conclusi in eam fidem, id est in adventum ejus fidei,
quae postea revelata est: conclusio enim eorum erat tum timor unius
Dei. Et quod praevaricatores ipsius Legis inventi sunt, non ad
perniciem, sed ad utilitatem valuit eis qui crediderunt: cognitio enim
majoris aegritudinis, et desiderari medicum vehementius fecit, et
diligi ardentius. Cui enim plurimum dimittitur, plurimum diligit
(Luc. VII, 43, 47).
|
|
