|
[Ib. IV, 9.] Sed jam videamus quae sequuntur. Sane
praeterieramus quod dictum est, Nunc autem cognoscentes Deum, imo
cogniti a Deo. Videtur enim certe hoc loco etiam Apostolica locutio
congruere velle infirmitati hominum; ne tantummodo in Veteris
Testamenti libris usque ad terrenas hominum cogitationes modus divini
eloquii descendisse videatur. Nam quoniam correxit quod dixerat,
cognoscentes Deum, nihil nos movere debet: manifestum est enim
quamdiu per fidem ambulamus, non per speciem (II Cor. V, 7),
nondum nos cognovisse Deum; sed ea fide purgari, ut opportuno tempore
cognoscere valeamus. Sed quod in ipsa correctione ait, imo cogniti a
Deo, si proprie accipitur, putabitur Deus quasi ex tempore aliquid
cognoscere, quod ante non noverat. Translate ergo dictum est, ut
oculos Dei accipiamus ipsam dilectionem ejus, quam commendavit
mittendo pro impiis occidendum unicum Filium: sic enim de iis qui
diliguntur dicere solemus quod ante oculos habeantur. Hoc est ergo
cognoscentes Deum, imo cogniti a Deo, quod et Joannes dixit, Non
quod nos dilexerimus Deum, sed quoniam ipse dilexit nos (I Joan.
IV, 10).
|
|
