|
[Ib. V, 13.] Vos enim, inquit, in libertatem vocati
estis, fratres. Quia illa conturbatio a spiritualibus ad carnalia
revocans in servitutem trahebat. Sed jam hinc opera illa Legis
tractare incipit, de quibus eum supra dixeram in fine Epistolae
tractaturum (Supra, n. 19), quae ad Novum quoque Testamentum
pertinere nemo ambigit; sed alio fine, quo liberos ea facere decet,
id est, charitatis aeterna sperantis hinc praemia, et ex fide
exspectantis. Non sicut Judaei, qui timore ista implere cogebantur,
non illo casto permanente in saeculum saeculi (Psal. XVIII,
10), sed quo timebant praesenti vitae suae: et ideo quaedam opera
Legis implebant, quae in sacramentis sunt; illa vero quae ad bonos
mores pertinent, omnino non poterant. Non enim implet ea nisi
charitas. Quia et hominem si propterea non occidit aliquis, ne et
ipse occidatur; non implet praeceptum justitiae: sed si ideo non
occidit, quia injustum est, etiam si id possit facere impune, non
solum apud homines, sed etiam apud Deum. Sicut David cum divinitus
accepisset in potestatem regem Saül, impune utique occideret, nec
hominibus in se vindicaturis, quia multum ab eis diligebatur idem
David; nec Deo, qui hanc ipsam potestatem dedisse se dixerat, ut
omnino ei faceret quod vellet (I Reg. XXIV, 4-8).
Pepercit ergo diligens proximum tanquam seipsum, non solum
persecutum, sed etiam persecuturum, qui eum corrigi quam interfici
malebat: homo in Veteri Testamento, sed non homo de Veteri
Testamento, quem fides futurae haereditatis Christi revelata et
credita salvum faciebat, et ad imitandum vocabat. Ideo nunc dicit
Apostolus, In libertatem vocati estis, fratres; tantum ne
libertatem in occasionem carnis detis: id est, ne audito nomine
libertatis, impune vobis peccandum esse arbitremini. Sed per
charitatem, inquit, servite invicem. Qui enim per charitatem
servit, libere servit, et sine miseria obtemperans Deo, cum amore
faciendo quod docetur, non cum timore quod cogitur.
|
|
