|
[Ib. V, 17.] Quod autem ait, Caro enim concupiscit
adversus spiritum, spiritus autem adversus carnem: haec enim invicem
adversantur; ut non ea quae vultis faciatis; putant hic homines
liberum voluntatis arbitrium negare Apostolum nos habere, nec
intelligunt hoc eis dictum, si gratiam fidei susceptam tenere nolunt,
per quam solam possunt spiritu ambulare, et concupiscentias carnis non
perficere; si ergo nolunt eam tenere, non poterunt ea quae volunt
facere. Volunt enim operari opera justitiae, quae sunt in Lege, sed
vincuntur concupiscentia carnis, quam sequendo deserunt gratiam fidei.
Unde et ad Romanos dicit, Prudentia carnis inimica in Deum: Legi
enim Dei non est subjecta; neque enim potest (Rom. VIII,
7). Cum enim charitas Legem impleat, prudentia vero carnis commoda
temporalia consectando spirituali charitati adversetur; quomodo potest
Legi Dei esse subjecta, id est, libenter atque obsequenter implere
justitiam, eique non adversari; quando etiam dum conatur, vincatur
necesse est, ubi invenerit majus commodum temporale de iniquitate se
posse assequi, quam si custodiat aequitatem? Sicut enim prima hominis
vita est ante Legem, cum nulla nequitia et malitia prohibetur, neque
ulla ex parte pravis cupiditatibus resistit; quia non est qui
prohibeat: sic secunda est sub Lege ante gratiam, quando prohibetur
quidem et conatur a peccato abstinere se, sed vincitur; quia nondum
justitiam propter Deum et propter ipsam justitiam diligit, sed eam
sibi vult ad conquirendum terrena servire. Itaque ubi viderit ex alia
parte ipsam, ex alia commodum temporale, trahitur pondere temporalis
cupiditatis, et relinquit justitiam: quam propterea tenere conabatur,
ut haberet illud quod se nunc videt amittere, si illam tenuerit.
Tertia est vita sub gratia, quando nihil temporalis commodi justitiae
praeponitur: quod nisi charitate spirituali, quam Dominus exemplo suo
docuit, et gratia donavit, fieri non potest. In hac enim vita
etiamsi existant desideria carnis de mortalitate corporis, tamen mentem
ad consensionem peccati non subjugant. Ita jam non regnat peccatum in
nostro mortali corpore (Rom. VI, 12); quamvis non possit nisi
inhabitare in eo, quamdiu mortale corpus est. Primo enim non regnat,
cum mente servimus Legi Dei, quamvis carne legi peccati (Id.
VII, 25), id est, poenali consuetudini, cum ex illa existunt
desideria, quibus tamen non obedimus. Postea vero ex omni parte
exstinguitur. Quoniam si Spiritus Jesu habitat in nobis, qui
suscitavit Jesum Christum a mortuis, vivificabit et mortalia corpora
nostra, propter Spiritum qui habitat in nobis (Id. VIII,
11). Nunc ergo implendus est gradus sub gratia, ut faciamus quod
volumus spiritu, etiamsi carne non possumus; id est, non obediamus
desideriis peccati ad praebenda illi membra nostra arma iniquitatis
(Id. VI, 13), etiamsi non valemus efficere ut eadem desideria
non existant: ut quamvis nondum simus in pace illa aeterna ex omni
hominis parte perfecta, jam tamen desinamus esse sub Lege, ubi
praevaricationis rea mens tenetur, dum eam concupiscentia carnis in
consensionem peccati captivam ducit; simus autem sub gratia, ubi nulla
est condemnatio iis qui sunt in Christo Jesu (Id. VIII, 1);
quia non certantem, sed victum poena consequitur.
|
|
