|
[Ib. V, 22, 23.] Hic ergo cum enumerasset opera
carnis, quibus clausum est regnum Dei, subjecit etiam opera
spiritus, quos spiritus fructus vocat. Fructus autem spiritus est,
inquit, charitas, gaudium, pax, longanimitas, benignitas,
bonitas, fides, mansuetudo, continentia: et addidit, Adversus
hujusmodi non est lex; ut intelligamus illos sub Lege positos, in
quibus ista non regnant. Nam in quibus haec regnant, ipsi Lege
legitime utuntur, quia non est illis Lex ad coercendum posita: major
enim et praepollentior delectatio eorum justitia est. Sic enim ad
Timotheum dicit:
|
“Scimus enim quia bona est Lex, si quis ea
legitime utatur: sciens hoc quia Lex justo posita non est; injustis
autem, et non subditis, impiis et peccatoribus, et scelestis, et
contaminatis, patricidis, et matricidis, homicidis, fornicatoribus,
masculorum concubitoribus, plagiariis, mendacibus, perjuris, et si
quid aliud sanae doctrinae adversatur”
|
|
(I Tim. I, 8-10):
subauditur, his Lex posita est. Regnant ergo spirituales isti
fructus in homine, in quo peccata non regnant. Regnant autem ista
bona, si tantum delectant, ut ipsa teneant animum in tentationibus ne
in peccati consensionem ruat. Quod enim amplius nos delectat,
secundum id operemur necesse est: ut verbi gratia, occurrit forma
speciosae feminae, et movet ad delectationem fornicationis: sed si
plus delectat pulchritudo illa intima et sincera species castitatis,
per gratiam quae est in fide Christi, secundum hanc vivimus, et
secundum hanc operamur; ut non regnante in nobis peccato ad obediendum
desideriis ejus, sed regnante justitia per charitatem cum magna
delectatione faciamus quidquid in ea Deo placere cognoscimus. Quod
autem de castitate et de fornicatione dixi, hoc de caeteris intelligi
volui.
|
|
