|
[Ib. V, 25.] Si spiritu, inquit, vivimus, spiritu et
sectemur. Manifestum est certe secundum id nos vivere quod sectati
fuerimus; sectabimur autem quod dilexerimus. Itaque si ex adverso
existant duo, praeceptum justitiae, et consuetudo carnalis, et
utrumque diligitur, id sectabimur quod amplius dilexerimus: si
tantumdem utrumque diligitur, nihil horum sectabimur; sed aut timore,
aut inviti trahemur in alterutram partem; aut si utrumque aequaliter
etiam timemus, in periculo sine dubio remanebimus, fluctu dilectionis
et timoris alternante quassati. Sed pax Christi vincat in cordibus
nostris (Coloss. III, 15). Tunc enim orationes et gemitus,
et in auxilium invocata dextera misericordiae Dei, sacrificium
contribulati cordis non despicit, charitatemque sui ampliorem
commendatione periculi, de quo liberavit, exsuscitat. In eo autem
illi fallebantur, quod negare quidem non poterant, sectandum sibi esse
Spiritum sanctum, assertorem ac ducem libertatis suae; sed ad opera
servilia carnaliter conversi, retrorsum se conari non intelligebant.
Propterea non ait, Si spiritu vivimus, spiritum sectemur; sed,
spiritu sectemur, inquit. Fatebantur enim Spiritui sancto servire
oportere: et eum non spiritu suo, sed carne volebant sectari; non
spiritualiter obtinentes gratiam Dei, sed in circumcisione carnali et
caeteris hujusmodi spem constituentes salutis.
|
|
