|
Nunquam itaque alieni peccati objurgandi suscipiendum est
nogotium, nisi cum internis interrogationibus examinantes nostram
conscientiam, liquido nobis coram Deo responderimus, dilectione nos
facere. Quod si convicium, vel minae, vel etiam persecutiones ejus
quem argueris, laceraverint animum; si adhuc ille per te sanari posse
videbitur, nihil respondeas donec saneris prior: ne forte carnalibus
motibus tuis ad nocendum consentias, et exhibeas linguam tuam arma
iniquitatis peccato (Rom. VI, 13) ad reddendum malum pro malo,
aut maledictum pro maledicto (I Petr. III, 9). Quidquid enim
lacerato animo dixeris, punientis est impetus, non charitas
corrigentis. Dilige, et dic quod voles: nullo modo maledictum erit
quod specie maledicti sonuerit, si memineris senserisque te in gladio
verbi Dei, liberatorem hominis esse velle ab obsidione vitiorum.
Quod si forte, ut plerumque accidit, dilectione quidem talem suscipis
actionem, et ad eam corde dilectionis accedis, sed inter agendum
subrepserit aliquid, dum tibi resistitur, quod te auferat ab hominis
vitio percutiendo, et ipsi homini faciat infestum; postea te lacrymis
lavantem hujusmodi pulverem, multo salubrius meminisse oportebit, quam
non debeamus super aliorum superbire peccata, quando in ipsa eorum
objurgatione peccamus, cum facilius nos ira peccantis iratos, quam
miseria misericordes facit.
|
|
