|
[Ib. VI, 11-14.] Deinde cum docuisset, opera ipsa
Legis, quae sunt salubria et ad bonos mores pertinent, dilectione
fidei posse tantummodo impleri, non timore servili; redit ad illud
unde tota causa agitur: Vidistis, inquit, qualibus litteris vobis
scripsi manu mea. Cavet ne quisquam sub nomine Epistolae ejus fallat
incautos. Qui volunt, inquit, placere in carne, hi cogunt vos
circumcidi, tantum ut in cruce Christi persecutionem non patiantur.
Multum enim persequebantur Judaei eos qui videbantur deserere traditas
hujusmodi observationes: quos ipse quam non timeat satis ostendit, cum
tales litteras etiam sua manu scribere voluit. Docet ergo timorem
adhuc in istis operari, tanquam sub Lege constitutis, qui ad
circumcisionem Gentes cogerent. Neque enim qui circumcisi sunt, hi
Legem custodiunt. Illam enim dicit custoditionem Legis, non
occidere, non moechari, non falsum testimonium dicere; et si qua
hujusmodi ad bonos mores pertinere manifestum est: quae nisi charitate
et spe bonorum aeternorum, quae per fidem accipiuntur, impleri non
posse jam dictumest. Sed volunt vos circumcidi, inquit, ut in vestra
glorientur carne: id est, ut non solum non patiantur persecutionem a
Judaeis, qui nullo modo ferebant incircumcisis Legem prodi, sed
etiam glorientur apud eos, quod tam multos proselytos faciunt. Ut
enim unum proselytum Judaei facerent, mare et terram eos circuire
solere, Dominus dixit (Matth. XXIII, 15). Mihi autem
absit gloriari nisi in cruce Domini nostri Jesu Christi, per quem
mihi mundus crucifixus est, et ego mundo. Mundus mihi crucifixus
est, ait, ut me non teneat; et ego mundo, ut eum non teneam; id
est, ut neque mundus mihi nocere possit, neque ego de mundo aliquid
cupiam. Qui autem in cruce Christi gloriatur, non vult placere in
carne; quia persecutiones carnalium non timet, quas prior ut
crucifigeretur ille sustinuit, ut vestigia sua sectantibus praeberet
exemplum.
|
|
