|
[Ib. VI, 15, 16.] Neque enim circumcisio aliquid
est, neque praeputium. Servat usque in finem illam indifferentiam,
ne quis eum putaret vel in Timothei circumcisione simulate aliquid
egisse, vel in cujusquam agere, si forte aliqua talis causa
extitisset. Ostendit enim non ipsam circumcisionem obesse aliquid
credentibus, sed spem salutis in talibus observationibus constitutam.
Nam et in Actibus Apostolorum hoc modo inveniuntur illi
circumcisionem persuadere, ut aliter eos qui ex Gentibus crediderant,
salvos fieri negent posse (Act. XV, 1). Non ergo ipsius
operis, sed hujus erroris perniciem refellit Apostolus. Neque
circumcisio ergo, aliquid est, neque praepulium, sed nova, inquit,
creatura Novam creaturam dicit vitam novam per fidem Jesu Christi:
et notandum verbum est. Difficile enim inveneris creaturam vocari
etiam eos, qui jam credendo in adoptionem filiorum venerunt. Dicit
tamen et alio loco: Si qua igitur in Christo nova creatura, vetera
transierunt, ecce facta sunt omnia nova: omnia autem ex Deo (II
Cor. V, 17 et 18). Ubi autem dicit, Et ipsa creatura
liberabitur a servitute interitus; et postea dicit, Non solum autem,
sed et nos ipsi primitias Spiritus habentes (Rom. VIII, 21,
23): discernit eos qui crediderunt ab appellatione creaturae quomodo
eosdem aliquando homines, aliquando non homines dicit. Nam exprobrans
objecit Corinthiis quodam loco, quod adhuc homines essent, ubi ait:
Nonne homines estis, et secundum hominem ambulatis (I Cor.
III, 3, 4)? Quomodo eumdem Dominum etiam post
resurrectionem, alicubi non hominem appellat, sicut in principio hujus
Epistolae, cum ait, Non ab hominibus, neque per hominem, sed per
Jesum Christum (Galat. I, 1); alicubi autem hominem, sicut
illo loco ubi ait, Unus enim Deus, unus et mediator Dei et hominum
homo Christus Jesus (I Tim. II, 5). Et quicumque, inquit,
hanc regulam scetantur, pax super illos et misericordia, et super
Israel Dei: id est, eos qui vere ad visionem Dei praeparantur, non
qui vocantur hoc nomine, et carnali caecitate videre Dominum nolunt,
quando gratiam ejus respuentes servi esse temporum cupiunt.
|
|
