|
[Ib. VI, 17.] De caetero, inquit, laborem nemo mihi
praestet. Non vult per turbulentas contentiones taedium sibi fieri de
re, quantum satis erat, exposita, et in Epistola quam ad Romanos
scripsit, et hac ipsa. Ego enim stigmata Domini Jesu Christi in
corpore meo porto: id est, habeo alios conflictus et certamina cum
carne mea, quae in persecutionibus quas patior, mecum dimicant.
Stigmata enim dicuntur notae quaedam poenarum servilium: ut si quis,
verbi gratia, servus in compedibus fuerit propter noxam, id est
propter culpam, vel hujusmodi aliquid passus fuerit, stigmata habere
dicatur; et ideo in jure manumissionis, inferioris est ordinis. Nunc
ergo Apostolus stigmata voluit appellare, quasi notas poenarum de
persecutionibus quas patiebatur. Propter culpam enim persecutionis qua
persecutus erat Ecclesias Christi, haec sibi retribui cognoverat:
sicut ab ipso Domino dictum est Ananiae, cum idem illum Ananias
tanquam persecutorem Christianorum formidaret, Ego illi ostendam,
inquit, quae oporteat eum pati pro nomine meo (Act. IX, 16).
Verumtamen propter remissionem peccatorum, in qua baptizatus erat,
omnes illae tribulationes non ei valebant ad perniciem, sed ad coronam
victoriae proficiebant.
|
|
