|
Quod autem ait, Quia prudentia carnis inimica in Deum:
Legi enim Dei non est subjecta; nec enim potest,
ostendit quid dixerit, inimica: ne quis putaret tanquam
ex adverso principio aliquam naturam, quam non condidit
Deus, inimicitias adversus Deum exercere. Inimicus
ergo Dei dicitur, qui Legi ipsius non obtemperat, et
hoc per carnis prudentiam, id est, cum appetit temporalia
bona, et timet temporalia mala. Definitio enim
prudentiae in appetendis bonis et vitandis malis explicari
solet. Quapropter recte appellat Apostolus carnis
prudentiam, qua haec appetuntur pro magnis bonis, quae
non perseverant cum homine; et ne haec amittantur
timetur, quae quandoque amittenda sunt. Non potest autem
talis prudentia Legi Dei obtemperare. Sed tunc
obtemperatur Legi, cum haec prudentia exstincta fuerit,
ut ei succedat prudentia spiritus, qua nec in temporalibus
bonis spes nostra est, neque in malis timor. Eadem
namque animae natura et prudentiam carnis habet, cum
inferiora sectatur; et prudentiam spiritus, cum superiora
eligit: quemadmodum eadem aquae natura et frigore
congelascit, et calore resolvitur. Sic ergo dictum est,
Legi Dei non est subjecta prudentia carnis; nec enim
potest; quomodo recte diceretur, nivem non posse
calefieri; neque enim potest: sed cum adhibito calore
solvitur, et calescit aqua, jam nemo potest eam nivem
dicere.
|
|
