|
Quod autem ait, Certus sum enim, et non dixit, Opinor
enim; plena fide tenuit, quod nec mors ulla, nec vita
temporalis promissa, nec caetera subsequentia possunt
credentem a charitate Dei detorquere. Nemo ergo
separat, nec qui minatur mortem; quia qui credit in
Christo, licet moriatur, vivet: neque qui pollicetur
vitam; quia ille dat vitam aeternam. Nam temporalis
vitae pollicitatio, aeternae comparatione contemnenda
est. Neque Angelus separat, quia licet Angelus,
inquit, de coelo descendat, et annuntiet vobis
praeterquam quod accepistis, anathema sit (Galat. I,
8, 9). Neque principatus, id est, contrarius, quia
exuit se ipse hos principatus et potestates, triumphans
eos in semetipso (Coloss. II, 15). Neque
praesentia neque futura, id est, temporalia vel quae
delectant, vel quae premunt, vel quae spem dant, vel
quae incutiunt timorem. Neque virtus: et hic virtutem
contrariam oportet intelligi, secundum quam dicit, Nemo
vasa fortis diripiet, nisi prius alligaverit fortem
(Matth. XII, 29). Neque altitudo, neque
profundum. Plerumque enim inanis curiositas earum rerum
quae inveniri non possunt, aut frustra etiam inveniuntur
sive in coelo sive in abysso, separat a Deo, nisi
charitas vincat, quae ad certa spiritualia non vanitate
rerum quae foris sunt, sed veritate quae intus, homines
invitat . Neque creatura alia. Quod duobus modis
intelligi potest: aut visibilis creatura, quia et nos,
id est anima, creatura sumus, sed invisibilis; ut hoc
dixerit, quod nos non separat alia creatura, id est,
amor corporum: aut certe quia nos non separat alia
creatura a charitate Dei, ex eo quod nulla creatura est
alia inter nos et Deum, quae se opponat, et a complexu
ejus excludat. Supra humanas enim mentes quae rationales
sunt, jam nulla creatura, sed Deus est.
|
|
