|
Quod autem dixit, Si esurierit inimicus tuus, ciba
illum; si sitit, potum da illi: hoc enim faciens,
carbones ignis congeres super caput ejus, multis videri
potest repugnare illi sententiae qua Dominus praecepit ut
diligamus inimicos nostros, et oremus pro iis qui nos
persequuntur (Matt. V, 44): vel huic etiam quam
idem apostolus superius dixit, Benedicite persequentes
vos; benedicite, et nolite maledicere; et iterum,
Nulli malum pro malo reddentes. Quomodo enim quisque
diligit eum cui propterea cibum et potum dat, ut carbones
ignis congerat super caput ejus, si carbones ignis hoc
loco aliquam gravem poenam significant? Quapropter
intelligendum est ad hoc dictum esse, ut eum qui nos
laeserit provocemus ad poenitentiam facti sui, cum ei nos
benefacimus. Isti enim carbones ignis ad exustionem, id
est contribulationem spiritus valent, qui est quasi caput
animae, in qua exuritur omnis malitia, cum homo in melius
per poenitentiam commutatur, ut sunt illi carbones, de
quibus dicitur in Psalmis: Quid detur tibi, aut quid
apponatur tibi ad linguam subdolam? Sagittae potentis
acutae cum carbonibus vastatoribus (Psal. CXIX,
3, 44).
|
|
