|
Quod autem dicit, Infirmum autem in fide recipite, non
in dijudicationibus cogitationum, hoc dicit, ut eum qui
infirmus in fide est, recipiamus, et nostra firmitate
infirmitatem ejus sustineamus, neque dijudicemus
cogitationes ejus, id est, quasi ferre audeamus
sententiam de alieno corde, quod non videmus. Ideo
sequitur, et dicit, Alius quidem credit manducare
omnia: qui autem infirmus est, olus manducet. Quia illo
jam tempore multi jam firmi in fide, et scientes secundum
sententiam Domini, non commaculare ea quae in eos
intrant, sed quae exeunt (Matth. XV, 11-20),
indifferenter sumebant cibos salva conscientia: quidam
vero infirmiores abstinebant a carnibus et a vino, ne vel
nescientes inciderent in ea quae idolis sacrificabantur.
Omnis enim tunc immolatitia caro in macello vendebatur,
et de primitiis vini libabant Gentes simulacris suis, et
quaedam in ipsis torcularibus sacrificia faciebant. Jubet
ergo Apostolus et his qui salva conscientia talibus
alimentis utebantur, non spernere infirmitatem illorum qui
se a talibus cibis et potu abstinebant: et illis
infirmis, ne eos qui carnibus non abstinebant, et vinum
bibebant, tanquam pollui judicarent. Ad hoc valet quod
consequenter dicit, Qui manducat, non manducantem non
spernat; et qui non manducat, manducantem non judicet.
Firmi enim infirmiores contumaciter contemnebant, et
infirmi firmos temere judicabant.
|
|
