|
Quod autem dicit, Tu quis es qui judices alienum
servum? ad hoc dicit, ut in his rebus quae possunt et
bono animo fieri et malo, judicium Deo dimittamus, nec
audeamus de alterius corde, quod non videmus, ferre
sententiam. In his vero rebus quae ita comprehenduntur,
ut eas bono et casto animo non posse fieri manifestum sit,
non improbatur, si judicemus. Itaque hoc quod de cibis
dicit, quia ignoratur quo animo fiat, non vult nos esse
judices, sed Deum: de illo autem nefario stupro, ubi
uxorem patris sui quidam habuerat, praecepit debere
judicari (I Cor. V, 1). Non enim poterat ille
dicere, bono animo se tam immane flagitium commisisse.
Ergo quaecumque facta ita manifestantur, ut non possit
dici, Bono animo feci, judicanda sunt a nobis;
quaecumque autem ita fiunt, ut quo animo fiant incertum
sit, non sunt judicanda, sed reservanda judicio Dei:
sicut scriptum est, Quae occulta sunt, Deo; quae autem
palam sunt, vobis et filiis vestris erunt (Deut.
XXIX, 29).
|
|
